Coś dla maluszków

Wczoraj na świat przyszła Emilka. Kocyk dla niej już od dawna czeka, a dziś pokazuję grzechotki, które doczekały się buziek (mało udanych, przyznać muszę). Mam nadzieję, że przydadzą się Emilce za kilka tygodni do zabawy :-)

A dla (prawdopodobnie) Filipka skończyłam robić kocyk. 

W rzeczywistości wygląda nieco lepiej, choć za Chiny nie mogę go doprowadzić do porządnego kształtu. Mam nadzieję, że mimo to przyda się mamie (prawdopodobnie) Filipka, który za kilka-kilkanaście dni będzie na świecie.

Teraz na szydełku sweterek na jesień dla mojej panny. W planach spódniczka, a nawet dwie :-)

Grzechotki

Skończyłam je już kilka dni temu, jednak nie było ładnego światła, żeby je sfotografować. A poza tym i ja jakoś nie w nastroju do chwalenia się.

Ale w końcu nadszedł dzień, w którym słonko nieśmiało się zza chmur pokazuje. A to działa na mój parszywy nastrój jak balsam. Chwyciłam więc aparat i oto są zdjęcia.

Grzechotki są trzy, każda zakończona kółeczkiem zawieszonym na sznureczku. A wszystkie trzy kółeczka zaczepione są przez "bransoletkę", którą można przyczepić gdziekolwiek ;-)
Jak widać na spodzie każdej z grzechotek jest buźka, która z pewnością przyciągnie uwagę małego ludzia :-) Myślicie, że się spodobają?

Przy okazji podam sposób wykonania takiej grzechotki. Bez tutorialu, bo to przy tak błahym projekcie wydaje mi się zbędne.

Na jedną grzechotkę potrzebujemy:

• pustą buteleczkę po Actimelu lub innym tego typu jogurciku
• łyżkę ryżu
• wełnę lub mulinę (kordonek jest "za twardy") i szydełko
• taśmę klejącą i kółko z papieru o średnicy o milimetr większej od średnicy wylotu buteleczki
• plastikowe kółeczko na uchwyt, choć to nie jest konieczny element

Buteleczkę ubieramy w szydełkowy kubraczek zmniejszając i zwiększając ilość oczek w miejscach zwężeń i zgrubień butelki. Przed wykończeniem i zamknięciem kubraczka wsypujemy do środka buteleczki suchy ryż (może być też groch, kasza, fasola albo koraliki - wszystko, co hałasuje), naklejamy papierowe kółko na wylot butelki i dokładnie oklejamy je taśmą klejącą. Musi być naprawdę dokładnie oklejone, by w razie ewentualnego prania woda nie zmoczyła papieru i nie dostała się do środka buteleczki. Zamykamy kubraczek na butelce et voila! Grzechotka gotowa. Ja użyłam do każdej grzechotki inną ilość ryżu, więc każda wydaje inny dźwięk. A na spodzie, jak już pisałam, wyszyłam buźki. Moja córka jest tymi grzechotkami zachwycona, mimo, iż ma 4 lata. Mam więc nadzieję, że z czasem maluszek, który je dostanie też będzie zadowolony i zainteresowany zabawą nimi.

Miłego niedzielnego popołudnia, Kochani!

Jestem

Mimo, iż pewnie, poza kochaną Joasią i moją rodziną, nikt za moimi postami nie tęskni będę tu czasem pisać i pokazywać, co tworzę.

Choroba goni chorobę w moim domu. Jak nie przeziębienie, to coś poważniejszego na łeb spadnie. Nowy rok zaczął mi się paskudnie i mimo lekkiej obecnie stabilizacji, nadal nie jest wesoło.

Za to rodzina mi się powiększa. Nie, nie jestem w ciąży i pewnie już nie będę, a szkoda. Za to moja Siostra, siostra mojego Mężczyzny i jego Bratowa są w ciąży. Trzy ciocie mojej córki będą miały małe dzidziulki, jak to mówi moje dziecko. I wciąż się dopytuje: a ty też masz w brzuszku dzidziulka jak ciocia? No nie mam...

A dla dzidziulków trzeba coś przygotować na powitanie. Ponieważ dwa mają pojawić się na świecie w kwietniu, a kolejny w wakacje, to czasu aż tak wiele nie ma, jak by się chciało. Bo poza planami prezentowymi mam też plany na robótki, które mają zostać u mnie w domu ;-)

Postanowiłam dla każdego z maluchów zrobić po kocyku. A jak zostanie czas, to jeszcze coś przygotuję. Póki co skończyłam jeden kocyk. Mięciutki, milusi w dotyku i w radosnym kolorze, który odbiega nieco od standardów noworodkowych.

Kocyk jest kwadratowy, rozmiarem pasujący idealnie do wózka i zakończony milusimi frędzelkami. Wiem, że pokazuję go zbyt wcześnie, ale leży już trochę u mnie i pewnie niedługo pojedzie do Mamy planowanego na kwiecień dzidziusia. Oby się spodobał...

Teraz robi się kolejny kocyk, który jest kompletnie inny od wyżej pokazanego. Mam nadzieję, że wyjdzie równie ładny, tzn. że będzie mi się podobał tak, jak podoba się ten zielony :-)

W najbliższych dniach pewna bliska mi osoba obchodzi swoje święto. Z tej okazji, jak zwykle, kartka.

Już bardzo dawno nie robiłam kartek, więc powoli odwykam od tego typu prac. Lubię robić kartki, jednak okazji jest zbyt mało, by je tworzyć, a do szuflady nie lubię. Szkoda.

Post wieńczę prezentem, który powinien być przeze mnie pokazany miesiąc temu mniej więcej, kiedy go dostałam. Joasia zrobiła niespodziankę pod choinkę mnie i mojej córce. Obie byłyśmy zachwycone zawartością przesyłki.

Klementynka na zdjęciu znalazła się przypadkowo ;-) Była jeszcze jedna śnieżynka, ale zanim zdążyłam ją sfotografować z resztą cudowności, to już zawisła z moimi śnieżynkami, zdobiąc kuchenne okno :-) Joasiu, dziękowałam Ci już za paczuszkę i dziękuję raz jeszcze. Zawsze sprawiasz mi dużo radości.

Dziękuję wszystkim, którzy jeszcze o mnie pamiętają i czasem zaglądają.

Pozdrawiam.

Mecz

- Espania! - krzyknął tata oglądając mecz

- Jeszcze nie jest pora spania! - odkrzyknęła nasza córka :-)

Moja Siostra zaczęła prowadzić bloga, na którym pisze scenki z życia Małego Człowieka. Zastanawiam się, czy i ja nie powinnam nad czymś takim pomyśleć, bo nasza mała panienka coraz ciekawsze rzeczy opowiada.

Sweter i sukienka dla córki leżą i kwiczą. Robi się torebka :-)

Diagnoza

Od kilku ładnych dni męczy mnie katar, kaszel i to tak konkretnie. A moja mała pani doktor próbuje mnie wyleczyć na wszelkie możliwe znane jej sposoby. A sposoby i choroby zna najczęściej z bajek...

Córka: Mamo, zrób "aaa".

Ja: Aaa - a ona zagląda mi w usta.

C: Hmmm... Wszystko jasne... - i popukuje się palcem wskazującym po ustach, jak prawdziwa myślicielka. - Zrób "aaa".

J: Aaa.

C: Chyba złamałaś nogę.

Padłam. I usilnie próbowałam się nie śmiać, żeby nie speszyć mojej trzyletniej pani doktor :-)