Róże i fiolety... i candy!

Oglądało dziecię moje bajkę, w której główna bohaterka dostała od babci zestaw do tworzenia biżuterii. Zrobiła z niego broszkę. Zażądało więc sobie moje dziewczę, bym ja zrobiła coś dla niej ze swojego zestawu. Nic mi nie wiadomo o tym, bym jakiś zestaw miała/dostała, aczkolwiek coś tam do biżuterii mam. Wzięłam się więc i zrobiłam. Przy trzeciej broszce/spince do włosów (fajne mają zapięcia) jaśnie panienka wyznała mi, że... NUDNE TO! Powstać jednak ozdoby powstały, więc się nimi chwalę. Dwoma się chwalę, bo trzecim nie ma co się chwalić.

Kilka dni temu zrobiłam sobie golf. Nie sweter, a sam golf właśnie. I nie komin, bo na komin za krótki. 

Zdałam sobie jednak sprawę, że do mojej granatowej kurtki średnio będzie on pasował. Muszę więc zrobić sobie nowy. W odpowiednim kolorze tym razem. A co zrobić z tym? Chętnie go komuś oddam. Dołożę też spinko-broszkę z pierwszego zdjęcia (bez modelki, bo ona moja ci!). Wiem, że lato w pełni, więc postaram się dołożyć też coś bardziej stosownego na aktualną porę roku, choć termin, w którym wybiorę osobę do obdarowania bliski już będzie końcowi lata.

Ogłaszam zatem wszem i wobec rozdawajkę!

Ale, ale... Mam warunek. Prezenty dostanie osoba, która zgadnie jako pierwsza, o jakiej bajce pisałam w pierwszych słowach tego postu. Jeśli nie zgadnie nikt, wtedy wybiorę kogoś na chybił trafił :-)

Nie zmuszam do polubienia mojego bloga, bo i nie każdego może on interesować. Będzie mi jednak miło, jeśli osoby posiadające bloga poinformują u siebie o mojej rozdawance, żeby większa ilość osób miała szansę.

Zapraszam!

Numer 2

Kolejne podejście do sweterka z tego posta. Tym razem wyszedł mi ładniejszy, jak mi się wydaje. Oby nowa właścicielka uznała podobnie :)

Wstążeczki, oczywiście, można wyciągnąć.

A teraz zaczynam produkcję szalików :)

Szaliczek :-)

Według kalendarza powinniśmy mieć wiosnę. Trudno czasem dopasować tę porę roku do widoku za oknem, jednak nie to było powodem, by wydziergać szalik. Zrobiony został na życzenie pewnej bardzo miłej osoby, z którą zobaczę się już w lipcu. 

Wzór prosty niesamowicie, więc zrobienie tego szaliczka zajęło mi tylko część wieczoru. A miał być krótki, więc i się nie narobiłam. A szkoda, bo fajnie się go robiło. I chyba zrobię sobie podobny :-)

Julka, może być? ;-)

Sweter

Nie miałam konkretnych wytycznych co do wyglądu sweterka. Klientka sama nie wiedziała, czego do końca chce. Miał być prosty sweterek dla jej córki w kolorze kremowym.

Udało mi się kupić piękną, delikatną w dotyku włóczkę o składzie: 40% merino wool, 20% cashmere-like polyamide, 40% acrylic. Baby Merino z Ice Yarns.

Jako guziki służą kwiatki uszyte przeze mnie z wełny, której użyłam do zrobienia kamizelki i plecaka dla Marysi. Została mi resztka i akurat dopasowała mi na kwiatki. Mam nadzieję, że nowej właścicielce sweterka takie guziki się spodobają.

Na letnie dni

Już w zeszłym roku przed wakacjami kupiłam sobie japonki, które miałam zamiar obszydełkować. Jakoś jednak wakacje minęły, a japoneczki nadal leżały sobie w pudle czekając na lepsze czasy. No i nadszedł ten moment, gdy ponownie ujrzały światło dzienne, co więcej, poczuły na sobie działanie szydełka.

Do zrobienia moich klapek użyłam najtańszych, najprostszych japonek w kolorze wrzosu oraz cieniutkiej białej wełny, kordonka w kolorze wrzosu ze srebrną nitką, cienkiego szydełka o numerze nieznanym, gdyż zaginęła mi wieki temu nakrętka od niego z wybitym numerem :-)

Po 5 pruciach, poszarpanych niciach i kupie kontrolowanych nerwów powstały klapki, które nie są dokładnie tym, co chciałam osiągnąć, jednak na nogach wyglądają całkiem nieźle. Może jeszcze kiedyś spróbuję się pobawić w szydełkowanie na japonkach. Póki co nie mam więcej niezagospodarowanych klapków.
A moje letnie buciki wyglądają tak:

Dla małej turystki

Plecaczek :-) Pasujący kolorystycznie do kamizelki z poprzedniego posta, choć w nieco odmiennej kombinacji kolorystycznej. Tym razem z przewagą malinowego. Panna Maria chciała cały malinowy, jednak ja postawiłam na swoim i jest malinowo-turkusowo-żółty.

Mam plany na kolejne szydełkowe robótki. Nie wiem jednak, czy nie zrobić sobie przerwy na igłę i nitkę. Marzy mi się spokojne haftowanie, jednak przy dziecku, które non stop domaga się mojego udziału w jej zabawach, naprawdę o to trudno. Co będzie następne - to się okaże :-)
Pozdrawiam czytelniczki :-)

Miał być sweterek z kapturem...

a powstała kamizelka ze stójką. Moje dziecko jest takie niecierpliwe, że mimo, iż zazwyczaj lubi kaptury, to tym razem nie chciała dłużej czekać i zrezygnowała z kaptura. Może następnym razem uda mi się dokończyć wg takiego planu, jaki sobie obrałam względem odzieży dla mojej córki ;-) Tak czy inaczej - podoba mi się to, co powstało.

 Przy okazji odkryłam rewelacyjność guzików do samodzielnego powlekania. Leżały one sobie u mnie w szufladzie od jakiegoś czasu i nie bardzo miałam na nie pomysł. A ponieważ nie mam akurat w domu odpowiednio dużych guzików, by przyszyć je do kamizelki, to wykorzystałam własnie te. Pokryłam je materiałem Cath Kidston i wyszły całkiem nieźle.

Na dolnym zdjęciu modelka - właścicielka buntuje się przeciwko odpinaniu guzików i oglądaniu swoich zdjęć na komputerze. Woli zobaczyć je JUŻ TERAZ! W aparacie :-)

Pozdrawiam zaglądających :-)

Coś dla maluszków

Wczoraj na świat przyszła Emilka. Kocyk dla niej już od dawna czeka, a dziś pokazuję grzechotki, które doczekały się buziek (mało udanych, przyznać muszę). Mam nadzieję, że przydadzą się Emilce za kilka tygodni do zabawy :-)

A dla (prawdopodobnie) Filipka skończyłam robić kocyk. 

W rzeczywistości wygląda nieco lepiej, choć za Chiny nie mogę go doprowadzić do porządnego kształtu. Mam nadzieję, że mimo to przyda się mamie (prawdopodobnie) Filipka, który za kilka-kilkanaście dni będzie na świecie.

Teraz na szydełku sweterek na jesień dla mojej panny. W planach spódniczka, a nawet dwie :-)

Wielkanoc

Wszystkim, którzy zaglądają na mojego bloga życzę spokojnych, radosnych i zdrowych świąt Wielkiejnocy. 

Pisankę pod zajączkiem "pomalowała" moja córka. Prosiłam, by ozdobiła pisankę, najpiękniej, jak się da. Najpierw mnie wyśmiała: ale mamo! To nie jest kartka! 

A gdy jej wytłumaczyłam, że raz w roku malujemy jajka i nazywamy je pisankami, to wzięła się i pomalowała. No i jest najpiękniejsza pisanka :-)

A do przykrycia koszyczka, skończona wczoraj serwetka.

Do następnego użycia będzie wykrochmalona i lepiej zachowa kształt. Jednak tym razem mogłam ją jedynie naciągnąć, bo wykrochmalona nie nadawałaby się do przykrycia maciupeńkiego koszyczka.

Grzechotki

Skończyłam je już kilka dni temu, jednak nie było ładnego światła, żeby je sfotografować. A poza tym i ja jakoś nie w nastroju do chwalenia się.

Ale w końcu nadszedł dzień, w którym słonko nieśmiało się zza chmur pokazuje. A to działa na mój parszywy nastrój jak balsam. Chwyciłam więc aparat i oto są zdjęcia.

Grzechotki są trzy, każda zakończona kółeczkiem zawieszonym na sznureczku. A wszystkie trzy kółeczka zaczepione są przez "bransoletkę", którą można przyczepić gdziekolwiek ;-)
Jak widać na spodzie każdej z grzechotek jest buźka, która z pewnością przyciągnie uwagę małego ludzia :-) Myślicie, że się spodobają?

Przy okazji podam sposób wykonania takiej grzechotki. Bez tutorialu, bo to przy tak błahym projekcie wydaje mi się zbędne.

Na jedną grzechotkę potrzebujemy:

• pustą buteleczkę po Actimelu lub innym tego typu jogurciku
• łyżkę ryżu
• wełnę lub mulinę (kordonek jest "za twardy") i szydełko
• taśmę klejącą i kółko z papieru o średnicy o milimetr większej od średnicy wylotu buteleczki
• plastikowe kółeczko na uchwyt, choć to nie jest konieczny element

Buteleczkę ubieramy w szydełkowy kubraczek zmniejszając i zwiększając ilość oczek w miejscach zwężeń i zgrubień butelki. Przed wykończeniem i zamknięciem kubraczka wsypujemy do środka buteleczki suchy ryż (może być też groch, kasza, fasola albo koraliki - wszystko, co hałasuje), naklejamy papierowe kółko na wylot butelki i dokładnie oklejamy je taśmą klejącą. Musi być naprawdę dokładnie oklejone, by w razie ewentualnego prania woda nie zmoczyła papieru i nie dostała się do środka buteleczki. Zamykamy kubraczek na butelce et voila! Grzechotka gotowa. Ja użyłam do każdej grzechotki inną ilość ryżu, więc każda wydaje inny dźwięk. A na spodzie, jak już pisałam, wyszyłam buźki. Moja córka jest tymi grzechotkami zachwycona, mimo, iż ma 4 lata. Mam więc nadzieję, że z czasem maluszek, który je dostanie też będzie zadowolony i zainteresowany zabawą nimi.

Miłego niedzielnego popołudnia, Kochani!

Świątecznie

Oj, zaniedbuję Was, kochane moje, zaniedbuję. I niezbyt mi dobrze z tego powodu. Ale cóż, nie zawsze życie układa się tak, jakby się tego chciało. 

Chwilowo łaskawa Wena do mnie wróciła, choć czuję, że nie w pełni. Jeszcze kilka kartek przede mną do zrobienia, więc może pozwoli mi rozwinąć skrzydła. Póki co, powstało to:

 

Poza kartkami zajęło mi ostatnio trochę czasu gwiazdkowanie. Efekty poniżej.

Planowałam je sprzedać, ale uznałam, że nie tym razem. W przyszłym roku być może wezmę się za gwiazdkowanie dużo wcześniej i na Święta będę miała ich więcej.

Pozdrawiam serdecznie nadal do mnie zaglądające osoby.

Sukienka dla małej księżniczki

Dobrnęłam do końca. Właściwie skończyłam ją już wczoraj, dziś jedynie kończyłam ostatnie okrążenie. I jestem bardzo zadowolona z efektu :-) Właścicielka sukienki również. A to najważniejsze.

Zdjęcie nie oddaje uroku sukienki, tym bardziej, że moje dziecko nie należy do tych, które potrafią stać, tak jak się je ustawi ;-)

Każda sukienka małej księżniczki musi się kręcić :D

A skoro dziś pierwszy dzień września, to ogłaszam wszem i wobec, że wszystkie osoby, które dodały komentarz na moim blogu od chwili, gdy ogłosiłam rozdawajkę, zostaną obdarowane. Bardzo więc proszę o adres do wysyłki na mojego maila wraz z informacją, co najbardziej chciałaby obdarowywana osoba dostać: coś do kartek, coś do dziergania, coś do szycia. Postaram się, by każdy dostał to, co mu się przyda.  Na wiadomości z adresami czekam do połowy września. 

Pozdrawiam :-)

Czapka i szalik

Dla mojej córci na zimę. Mam nadzieję, że kurtka, która w zeszłym roku była za duża, tej zimy jeszcze będzie na nią pasować, bo specjalnie do niej zrobiłam czerwony komplet.

 Właścicielce się podoba :-)

Zaległości

Kochane moje Czytelniczki!

Muszę Was bardzo przeprosić, że nieco Was zaniedbuję. Tłumaczę się jednak tym, że trafiłam na pewną stronę (blogiem tego chyba nie nazwę), która mnie od siebie uzależniła. Cuda są tam nie do opisania. Od szydełkowania, przez szycie, plecionki, dekupaż, po gotowanie. Chyba wszelkie możliwe znane mi techniki craftingu znalazłam na tej stronie, a niektóre rzeczy są tak piekne, że trudno oderwać od nich wzrok. A ponieważ za dnia rzadko mam czas, by siąść spokojnie do komputera, to zarywam nieco noce, by móc zagłębić się w piękny craftingowy świat. Zapraszam więc na stronę Marrietty, jednak każdy, kto tam wejdzie, robi to na własną odpowiedzialność :-)

W tym czasie, gdy pochłonięta byłam cudami na stronie Marrietty, Joanna otrzymała przesyłkę ode mnie. Ona pokazała już, co w niej było, ale ja zamieszczę tu zdjęcia moich robótek, które do Joasi wysłałam dla tych, którzy jeszcze nie trafili na jej bloga (wątpię, by tacy byli, ale różnie to bywa).

Kartka

 Etui na telefon

 Broszki, które mogą być też spinkami do włosów (takie mają sprytne zapięcie ;P)

Z tego, co Joasia pisała u siebie na blogu, podobała jej się zawartość paczuszki, z czego się bardzo cieszę.

W międzyczasie uszyłam też sobie długą spódnicę. Nic wielkiego, na gumce, ale ze wzorem, który mi się szalenie podoba. Pokażę ją, jak będę miała okazję zrobić jej zdjęcie na sobie, bo "na leżąco" nie ma efektu. Planuję też uszyć sobie do niej top, bo został mi jeszcze spory kawałek materiału.

Postępy:

1. Sweter dla mnie jest w 90% ukończony. Został tylko rękaw do skończenia i obrobienie brzegów. Ale tak mi się znudził, że znajduję sobie sto innych prac, by tylko się za niego nie zabrać. Ale spokojnie. Do jesieni jeszcze troszkę czasu zostało. Zdążę :-)
2. Sukienka szydełkowa dla mojej córci robi się coraz dłuższa. Zaczęłam już zwiększać jej obwód, więc dół sukienki rośnie, choć rosnąć będzie coraz wolniej ze względu na to powiększanie obwodu właśnie. Póki co wygląda pięknie i aż chce mi się ją kończyć.
3. Zaczęłam robić czapkę dla mojej panny z tej wełny, co robiłam broszki dla Joasi. Wolno się to robi, ale efekt, mam nadzieję, będzie ciekawy. Nie spieszę się z tą robótką i sięgam po nią tylko wtedy, gdy akurat nie mam nic innego pod ręką (w każdym pokoju, przy każdym siedzeniu mam jakąś inną robótkę :P).
4. Tnę na paseczki znoszone ubrania z elastycznej bawełny i zaczęłam z tych paseczków szydełkować COŚ. Coś ma w zamierzeniu być koszem na zabawki mojej panny, ale co z tego wyjdzie - póki co -  trudno powiedzieć.

I to by było na tyle dzisiaj. Mam dziwne przeczucie, że o czymś zapomniałam. Jak mi się przypomni, to napiszę znowu :-)

Pozdrawiam i zachęcam do komentowania :-)

Dzieje się...

Bo to, że nic tu nie piszę, nie oznacza wcale, że się lenię robótkowo. Zamiast kapelusika dla córki powstała czapusia, która wbrew wyglądowi, jest przewiewna. Jednak spróbuję zrobić kapelusik tak czy inaczej, bo czapeczka - berecik pasuje mi raczej na jesień.

Sukienkę skończyłam i jestem cała dumna z tego, jak mi wyszła z jednym małym wyjątkiem. Wyszła mi na dziewczynkę o jakiś rok starszą niż moja córka :-) Ale nie szkodzi. Poleży do następnego roku i moja księżniczka będzie mogła księżniczkować w nowej sukience, która już teraz bardzo jej się podoba. Teoretycznie mogłabym ją nieco zwęzić i skrócić ramiączka, żeby była bardziej dopasowana. Jednak z moimi umiejętnościami krawieckimi wolę nie bawić się w takie przeróbki, bo nigdy nie wiadomo, co z nich wyniknie ;-) Według mnie jest piękna jaka jest (ew. może doszyję kwiatków) i niech taka zostanie do następnego roku.

Jeśli o torebkę chodzi, to owszem, skończyłam ją szydełkować. Nawet raz wzięłam ją na zakupy. Wracając jednak z zakupów uznałam, że torebka z tej wełny to niewypał i postanowiłam ją spruć. Teraz jednak myślę, że dam jej jeszcze jedną szansę i spróbuję uszyć podszewkę na tyle mocną, by ocaliła torebkę od unicestwienia. Bo wygląda, wg mnie całkiem nieźle owa torebka. Tym bardziej, że właśnie taką chciałam mieć, trochę hippisowską.

Pora chyba wrócić do swetra, który leży na drutach już nieco długo. Zabrałam się jednak za kolejną sukienkę dla mojej córki. Tym razem będzie cała szydełkowa. No i nad kapelusikiem należy się zastanowić. A poza tym wyciągnęłam z szuflady haft, za który zabrałam się ponad pół roku temu i jak schowałam, tak leżał. Ledwie tknięty. W wolnych chwilach planuję więc coś z tym haftem zrobić ;-)

Dziękuję, że do mnie zaglądacie.

Pozdrawiam :-)

Baby cocoone + wyjaśnienie

Mój pierwszy i z pewnością nie ostatni. Na sprzedaż.

Dziś bez pisania, bo mam dziecko chore znowu i wisi mi na szyi, więc trudno mi się pisze.

Sweter się robi, sukienka dla córki leży i kwiczy.

18/06/2012
Małe wyjaśnienie dla niewiedzących. Baby cocoone to taki niewielkich rozmiarów kocyk, zszyty w taki sposób, by tworzyć kokon. Kocyk ten jest bardzo przydatny dla noworodków i niemowląt, które jeszcze nie opanowały ruchu kończyn. Takie maluszki wymachując łapkami i nóżkami mogą zrobić sobie krzywdę, a poza tym same siebie straszą. Kiedyś zawijało się dzieci w becikach, które pełniły dokładnie tę samą funkcję, co baby cocoone (niestety nie znam polskiej nazwy, stąd użycie nazwy angielskiej).
Mam nadzieję, że teraz jest już troszkę jaśniej dla niektórych ;-)

Przód swetra skończony, tył się zaczął. A sukienka się w kąt schowała. A kolejna sukienka się pcha na szydełko ;-) Chodzi mi też po głowie sukienka na mój własny ślub, choć prawdopodobnie skończy się jedynie na sukience dla mojej córki. Bo ja ździebko duża jestem i do jesieni, kiedy to ślub planowany, mało czasu zostało. A takie piękne suknie ślubne widziałam w necie! Dziewczyny, po prostu padłam na ich widok i jeszcze bardziej spać nie mogłam (bo spać nie mogę tak po prostu od jakiegoś czasu).

Wracam do drutów :-)

Duuużo mam do nadrobienia...

Ostatnio zdrowie mi nie dopisuje, a i splot okoliczności niełaskawy, bym na bieżąco pisała, co się u mnie twórczego dzieje. Nie mogę powiedzieć, że nie dzieje się nic, ale i szału nie ma, jak mawiał kiedyś mój dobry kolega.

Zacznę od podziękowań dla cudownej Joasi z bloga Mix Robótkowy, która czytając, że jest mi niewesoło, postanowiła mnie obdarować. Co też uczyniła dając radość mnie i mojej córce, a którą i ja w jednej części przekażę mojej Mamie :-) Asia przesłała nam pięknego ślimaczka, w którym z miejsca zakochała się Panna Maria.

Mnie się dostało, z czego bardzo się cieszę, dwie pary cudownych kolczyków:

Te drugie, zielono-brązowe, dostanie moja Mama, bo wiem, że Jej się takie kolory szczególnie podobają.

Asiu, jesteś cudowną osobą i jeszcze raz bardzo Ci dziękujemy za prezenty :-)

W okresach, gdy mam nieco więcej szczęścia, by czuć się dobrze i mieć ochotę na jakiekolwiek działanie, udaje mi się robić przedmioty raczej użytkowe. Ostatnio wykorzystałam wiaderko po farbie do malowania ścian i zrobiłam z niego nieco większą doniczkę, w której mam zamiar wkrótce zameldować mojego sporego wzrostem kaktusa.

Zdarzyło mi się również zrobić koronkę na szydełku, którą wykorzystałam do sukienki dla mojej córki. Jednak sukienka jeszcze nie jest skończona (trzeba dorobić jeszcze ramiączka), w związku z tym pokazuję jedynie fragment koronki doszytej do owej sukienki własnie.

Bardzo przepraszam, że dziś nie pokażę kartek, które również powstały w ostatnich dniach, szczególnie kartek dla Mam - mojej i mojego Mężczyzny, ale dziś już i tak sporo nadrobiłam. A kartki spróbuję pokazać jutro lub pojutrze.

Tym, którzy do mnie, mimo moich rzadkich wpisów, zaglądają, bardzo gorąco dziękuję. Dosłownie gorąco, bo w końcu do nas wiosna, a właściwie lato, przyszło i się ugotować można we własnym sosie. Ufff!