Szyję

Chodziła mi po głowie pewna myśl. Męczyła pomysłami i ich realizacją. Uszyłam więc. Choć nie wszystko, co chciałam. Dziś tylko jedną rzecz, za to największą. I wiem już, że biorąc się za szycie:

1. nie powinnam zabierać się szycie z materiałów, które nie są gładkie
2. zanim zacznę szyć powinnam sprawdzić, czy mam odpowiednią ilość odpowiednich nici ;P
3. powinnam nauczyć się pracy z centymetrem, a nie robić wszystko "na oko". Bo widział ktoś kiedyś szyjącą osobę, która nawet nie zna wymiarów wg których ma szyć? No to patrzcie na mnie ;P
4. i ostatnie... Zanim zabiorę się za poważne szycie NAPRAWDĘ muszę nauczyć się szyć. W związku z tym, cieszę się, że mogę póki co szyć na próbę z materiałów, które mam "dostane" i nie szkoda mi będzie, jeśli coś nie wyjdzie. Chociaż... Właściwie, to trochę mi szkoda, że to, co dziś uszyłam, nie wyszło tak, jak sobie wymarzyłam. Ale namiastka jest. Może wkrótce kolejna próba?

No to sobie popatrzcie... Ach, zapomniałabym dodać, że modelka nie jest w stanie ustać bez ruchu ani jednej sekundy i wszelkie moje prośby, groźby i błagania kwitowała tańcem, wygibańcem i innymi kocimi ruchami. Nie udało mi się więc uchwycić niektórych elementów, które chciałam pokazać, np. wszytych z przodu ramiączek, które mi się (prawie) ładnie udały :D Nic to. Zdjęcia są, jakie udało mi się zrobić :-)

Szyciowo

Zacznę od spódnicy, która uszyta leżała, a raczej wisiała w szafie, czekając na obfocenie. Nie jest to zdjęcie, z którego jestem dumna, ale nie ja je robiłam, więc i nie widziałam, jak wygląda na wyświetlaczu aparatu. Zresztą wszystkie zdjęcia są zrobione nie "po mojemu" ;P A może to po prostu niechęć do oglądania własnych zdjęć? ;-) No nic to... Bardzo proszę - oto spódnica:

Po spódnicy przyszedł czas na sukienkę, którą w myślach męczyłam co najmniej miesiąc. Po uszyciu okazało się, że materiał, który na tę sukienkę wybrałam średnio do niej pasuje, ale jak już uszyłam, to nosić będę. Bo z uszycia jestem bardzo zadowolona. I mimo iż w trakcie pracy zepsuł mi się naciąg nici w maszynie, to metodą kombinacji ukończyłam szycie. Zdjęcia zupełnie nie oddają wyglądu sukienki, bo na nich wygląda trochę jak worek, a wcale tak nie jest. Dużo pewnie daje fakt, że ja sama jak taki worek kartofli jestem, więc i sukienka na mnie tak może wyglądać ;P Ważne, że wykończenie dekoltu jest dokładnie takie, jak chciałam i nawet zaszewki na rękawach mi się udały, choć bałam się je robić bardzo. 

Szyłam tę sukienkę bez żadnego wykroju, na czuja, biorąc za wzór jedynie jedną z moich sukienek domowych w kwestii wymiarów. Tak sobie myślę, że tego typu sukienka na kimś szczupłym mogłaby wyglądać bardzo fajnie. Na mnie wygląda jak wygląda ;-)

 Tu zbliżenie na mało widoczne zaszewki na rękawie:

 A tu moja facjata i dekolt, z którego jestem bardzo zadowolona :-)

I to by było na tyle...

Aaa! Wspomnieć  muszę, że noszę się z zamiarem sprucia swetra, który jest prawie na ukończeniu. Tego swetra dla mnie. Wyciągnęłam go z zamiarem dokończenia, ale zupełnie przestał mi się podobać. Chyba serio spruję go i zrobię z wełny coś lepiej wyglądającego, zapewne dla córki :P

Zaczęłam też robić sweter dla Panny Marii i był już w połowie zrobiony, gdy okazało się, że źle wymierzyłam i byłby za mały. No więc sprułam i zaczęłam od nowa :-) Mam nadzieję ukończyć go przed wyjazdem do Polski, który nastąpi na początku października :-)

I jeszcze jedno... Dziewczyny, nie chcecie nagród za komentowanie? Chętnie podzielę się tym, co mam, a do tej pory nie odezwała się żadna z Was :(

Pozdrawiam.

Zaległości

Kochane moje Czytelniczki!

Muszę Was bardzo przeprosić, że nieco Was zaniedbuję. Tłumaczę się jednak tym, że trafiłam na pewną stronę (blogiem tego chyba nie nazwę), która mnie od siebie uzależniła. Cuda są tam nie do opisania. Od szydełkowania, przez szycie, plecionki, dekupaż, po gotowanie. Chyba wszelkie możliwe znane mi techniki craftingu znalazłam na tej stronie, a niektóre rzeczy są tak piekne, że trudno oderwać od nich wzrok. A ponieważ za dnia rzadko mam czas, by siąść spokojnie do komputera, to zarywam nieco noce, by móc zagłębić się w piękny craftingowy świat. Zapraszam więc na stronę Marrietty, jednak każdy, kto tam wejdzie, robi to na własną odpowiedzialność :-)

W tym czasie, gdy pochłonięta byłam cudami na stronie Marrietty, Joanna otrzymała przesyłkę ode mnie. Ona pokazała już, co w niej było, ale ja zamieszczę tu zdjęcia moich robótek, które do Joasi wysłałam dla tych, którzy jeszcze nie trafili na jej bloga (wątpię, by tacy byli, ale różnie to bywa).

Kartka

 Etui na telefon

 Broszki, które mogą być też spinkami do włosów (takie mają sprytne zapięcie ;P)

Z tego, co Joasia pisała u siebie na blogu, podobała jej się zawartość paczuszki, z czego się bardzo cieszę.

W międzyczasie uszyłam też sobie długą spódnicę. Nic wielkiego, na gumce, ale ze wzorem, który mi się szalenie podoba. Pokażę ją, jak będę miała okazję zrobić jej zdjęcie na sobie, bo "na leżąco" nie ma efektu. Planuję też uszyć sobie do niej top, bo został mi jeszcze spory kawałek materiału.

Postępy:

1. Sweter dla mnie jest w 90% ukończony. Został tylko rękaw do skończenia i obrobienie brzegów. Ale tak mi się znudził, że znajduję sobie sto innych prac, by tylko się za niego nie zabrać. Ale spokojnie. Do jesieni jeszcze troszkę czasu zostało. Zdążę :-)
2. Sukienka szydełkowa dla mojej córci robi się coraz dłuższa. Zaczęłam już zwiększać jej obwód, więc dół sukienki rośnie, choć rosnąć będzie coraz wolniej ze względu na to powiększanie obwodu właśnie. Póki co wygląda pięknie i aż chce mi się ją kończyć.
3. Zaczęłam robić czapkę dla mojej panny z tej wełny, co robiłam broszki dla Joasi. Wolno się to robi, ale efekt, mam nadzieję, będzie ciekawy. Nie spieszę się z tą robótką i sięgam po nią tylko wtedy, gdy akurat nie mam nic innego pod ręką (w każdym pokoju, przy każdym siedzeniu mam jakąś inną robótkę :P).
4. Tnę na paseczki znoszone ubrania z elastycznej bawełny i zaczęłam z tych paseczków szydełkować COŚ. Coś ma w zamierzeniu być koszem na zabawki mojej panny, ale co z tego wyjdzie - póki co -  trudno powiedzieć.

I to by było na tyle dzisiaj. Mam dziwne przeczucie, że o czymś zapomniałam. Jak mi się przypomni, to napiszę znowu :-)

Pozdrawiam i zachęcam do komentowania :-)

Różana sukienka

Uszyłam dla córki sukienkę. Nie jestem z niej do końca zadowolona, ale człowiek uczy się na błędach i kolejna, mam nadzieję, będzie nieco lepsza i pozbawiona niektórych błędów. W każdym razie, wzór na sukience wynagradza błędy, jakie popełniłam. Został mi jeszcze kawałek materiału, więc spróbuję uszyć z niego spódniczkę dla małej. A ta sukienka spokojnie może służyć mojej córci przez kilka lat, bo gdy podrośnie, będę mogła wyciągnąć gumkę z obwodu i sukienka stanie się bluzeczką. Ważne, że Marysi bardzo się podoba.

A sweter dla mnie ciągle się robi. Duża jestem, to i dużo nad nim pracy ;-) I zaczyna mnie już męczyć, bo mam milion innych pomysłów na sweterki, bluzeczki i inne dziergadełka :-) Poza tym, wypadałoby zrobić jakąś kartkę choć raz na jakiś czas, żeby nie wyjść z wprawy.

Cieszę się, że czasem jeszcze do mnie zaglądacie. Bardzo serdecznie Wam za to dziękuję.

Dzieje się...

Bo to, że nic tu nie piszę, nie oznacza wcale, że się lenię robótkowo. Zamiast kapelusika dla córki powstała czapusia, która wbrew wyglądowi, jest przewiewna. Jednak spróbuję zrobić kapelusik tak czy inaczej, bo czapeczka - berecik pasuje mi raczej na jesień.

Sukienkę skończyłam i jestem cała dumna z tego, jak mi wyszła z jednym małym wyjątkiem. Wyszła mi na dziewczynkę o jakiś rok starszą niż moja córka :-) Ale nie szkodzi. Poleży do następnego roku i moja księżniczka będzie mogła księżniczkować w nowej sukience, która już teraz bardzo jej się podoba. Teoretycznie mogłabym ją nieco zwęzić i skrócić ramiączka, żeby była bardziej dopasowana. Jednak z moimi umiejętnościami krawieckimi wolę nie bawić się w takie przeróbki, bo nigdy nie wiadomo, co z nich wyniknie ;-) Według mnie jest piękna jaka jest (ew. może doszyję kwiatków) i niech taka zostanie do następnego roku.

Jeśli o torebkę chodzi, to owszem, skończyłam ją szydełkować. Nawet raz wzięłam ją na zakupy. Wracając jednak z zakupów uznałam, że torebka z tej wełny to niewypał i postanowiłam ją spruć. Teraz jednak myślę, że dam jej jeszcze jedną szansę i spróbuję uszyć podszewkę na tyle mocną, by ocaliła torebkę od unicestwienia. Bo wygląda, wg mnie całkiem nieźle owa torebka. Tym bardziej, że właśnie taką chciałam mieć, trochę hippisowską.

Pora chyba wrócić do swetra, który leży na drutach już nieco długo. Zabrałam się jednak za kolejną sukienkę dla mojej córki. Tym razem będzie cała szydełkowa. No i nad kapelusikiem należy się zastanowić. A poza tym wyciągnęłam z szuflady haft, za który zabrałam się ponad pół roku temu i jak schowałam, tak leżał. Ledwie tknięty. W wolnych chwilach planuję więc coś z tym haftem zrobić ;-)

Dziękuję, że do mnie zaglądacie.

Pozdrawiam :-)

Duuużo mam do nadrobienia...

Ostatnio zdrowie mi nie dopisuje, a i splot okoliczności niełaskawy, bym na bieżąco pisała, co się u mnie twórczego dzieje. Nie mogę powiedzieć, że nie dzieje się nic, ale i szału nie ma, jak mawiał kiedyś mój dobry kolega.

Zacznę od podziękowań dla cudownej Joasi z bloga Mix Robótkowy, która czytając, że jest mi niewesoło, postanowiła mnie obdarować. Co też uczyniła dając radość mnie i mojej córce, a którą i ja w jednej części przekażę mojej Mamie :-) Asia przesłała nam pięknego ślimaczka, w którym z miejsca zakochała się Panna Maria.

Mnie się dostało, z czego bardzo się cieszę, dwie pary cudownych kolczyków:

Te drugie, zielono-brązowe, dostanie moja Mama, bo wiem, że Jej się takie kolory szczególnie podobają.

Asiu, jesteś cudowną osobą i jeszcze raz bardzo Ci dziękujemy za prezenty :-)

W okresach, gdy mam nieco więcej szczęścia, by czuć się dobrze i mieć ochotę na jakiekolwiek działanie, udaje mi się robić przedmioty raczej użytkowe. Ostatnio wykorzystałam wiaderko po farbie do malowania ścian i zrobiłam z niego nieco większą doniczkę, w której mam zamiar wkrótce zameldować mojego sporego wzrostem kaktusa.

Zdarzyło mi się również zrobić koronkę na szydełku, którą wykorzystałam do sukienki dla mojej córki. Jednak sukienka jeszcze nie jest skończona (trzeba dorobić jeszcze ramiączka), w związku z tym pokazuję jedynie fragment koronki doszytej do owej sukienki własnie.

Bardzo przepraszam, że dziś nie pokażę kartek, które również powstały w ostatnich dniach, szczególnie kartek dla Mam - mojej i mojego Mężczyzny, ale dziś już i tak sporo nadrobiłam. A kartki spróbuję pokazać jutro lub pojutrze.

Tym, którzy do mnie, mimo moich rzadkich wpisów, zaglądają, bardzo gorąco dziękuję. Dosłownie gorąco, bo w końcu do nas wiosna, a właściwie lato, przyszło i się ugotować można we własnym sosie. Ufff! 

Broszka

Moją pierwszą broszkę postanowiłam zrobić na wyzwanie w Diabelskim Młynie. Chyba się powoli uzależniam od ich wyzwań, choć zdarza się, że nie wyrabiam się na czas i nie zamieszczam wyzwaniowych prac :-)

Tym razem należało zrobić broszkę, która powie Wam coś o nas, czyli twórcach owych brosz.

Co moja broszka mówi o mnie? Piszcie w komentarzach, bo jestem ciekawa Waszej opinii.

 Zdjęcie bez lampy, oświetlenie zwykłej lampy w pokoju i na dole z użyciem lampy błyskowej. Zrobiłam tę broszkę na ostatnią chwilę, więc o tej porze trudno o dobre światło dzienne :-)

Domyślam się, że szanse na wygraną mam niewielkie, bo dziewczyny stworzyły wiele pięknych broszek, ale ja swoją i tak chciałam pokazać, bo uważam ją za naprawdę wyjątkową, bo moją pierwszą :-)

Tilda? Hm...

Napatrzyłam się na piękne Tildy u dziewczyn z Polski i zagranicy i mi się też zachciało. Co prawda nikt mnie nigdy nie uczył szycia, nawet pewnie podstaw nie mam. Ale za to mam maszynę i chęci. 

Poszukałam sobie w sieci jakiegoś wykroju, w miarę łatwego, żeby się nie babrać w robocie, z którą nie jestem nawet na stopie koleżeńskiej, że o przyjaźni nie odważę się wspomnieć. I zabrałam się za zszywanie. Problemów po drodze napotkałam masę, w tym jedno o imieniu Maria (koniecznie chciała znać nazwy wszystkich części maszyny do szycia - a skąd ja mam to wiedzieć?!), która bardzo chciała mi pomóc podając powykrawane kawałki materiału i mówiąc, że teraz mam szyć TO. I że ona już chce lalę. Teraz. Natychmiast. JUŻ!!!

Spieszyłam się więc, a wiadomo przecież, że jak się człowiek spieszy, to... rwą się nici, wychodzi krzywy szew, nie chce się przewlec na prawą stronę zeszyty już materiał, okazuje się, że czegoś się za mało wycięło, albo, że wycięło się źle. Słowem - KOSZMAR.

I tak właśnie zaczęłam swoją zabawę z pierwszy raz w życiu szytą zabawką dla mojego dziecka. Zastanawiam się też, czy nie był to czasem mój ostatni raz, gdy próbowałam szyć Tildę. Zwłaszcza, że efekt, mimo, iż (prawie) ukończony (po zrobieniu zdjęć i wyrwaniu mi z rąk przez dziecko mojego dzieła, okazało się, że zapomniałam zaszyć dół nóżek - nie pytajcie mnie dlaczego nie zszyłam ich jednym ciągiem, nie warto) wydaje mi się być szkaradnym. Cóż... Moja córka jest w lali zakochana i nie wypuszcza jej z rąk. A w sumie o to poniekąd chodziło. 

No to sobie teraz popatrzcie na potworka :D

Coś nowego

Temperatura wcale nie chce u mnie spaść poniżej 39'C ostatnio. Męczę się przeokrutnie kaszląc, a właściwie próbując kaszleć, bo nie mam już na porządne kasłanie sił. Jak tylko położę się lub usiądę opierając głowę o tył fotela, natychmiast zaczyna łaskotać mnie w gardle, co znów powoduje atak kaszlu. Nie śpię więc normalnie. Jak uda mi się zasnąć na pół godziny, to budzi mnie powtórka z rozrywki, po której mięśnie całego ciała bolą mnie wstrząsane kaszlem. Próbuję więc znaleźć sobie zajęcie, robić coś, co nie dość, że utrzyma mnie w pionie, to na dodatek tak zajmie moją uwagę, że łaskotanie w gardle rejestruję z opóźnieniem. Co więcej, musi to być czynność nie wymagająca ode mnie zbyt wielkiej koncentracji, bo z tą u mnie kiepściutko aktualnie.

Poprzedni wieczór i noc spędziłam szyjąc ręcznie (!). Skończyły mi się płatki listków, z powodu czego bardzo cierpię. Tym bardziej, że naprawdę nie mogę znaleźć w sieci nigdzie sklepu w UK, który ma w sprzedaży takie listki. Jak już są, to zupełnie nie takie, jakich szukam. Poprzednio zrobiłam sobie zapas na targach w Londynie i nie pomyślałam, by wziąć jakieś namiary na firmę, od której kupowałam. A szukając sobie tych liści napotykam się co i rusz na piękne kwiaty (głównie Prima i Petaloo), które chętnie wykorzystywałabym w moich pracach, gdyby nie drobny fakt, jakim jest niezbyt drobna ich cena. Mam sporo tasiemek i wstążeczek, organzy i innych koralików, postanowiłam więc spróbować uszyć sobie, póki co na próbę, kilka różnych kwiatków patrząc jedynie na zdjęcie jednego z zestawów Petaloo, które bardzo mi się podobają.

Zobaczymy, do czego je wykorzystam. Jeśli spodoba mi się praca z takimi kwiatkami, to pewnie uszyję ich sobie więcej.

A dziś? Dziś postanowiłam coś skręcić. Czuję się nieco lepiej niż wczoraj, choć nadal zdycham jak zdechły zdechlak.

Jakiś czas temu dostałam od mojej Mamy, która w moim mniemaniu jest mistrzynią w kręceniu, a przynajmniej najlepiej kręcącą ze znanych mi osób, zestaw do kręcenia. Papieru :-) Leżał sobie, leżał i czekał na lepsze czasy. Czas właśnie nadszedł. Nie miałam sił szukać żadnych wzorów, żadnych instrukcji, a podstawowe kręciołki wydawało mi się, że nie trudno zrobić i moja wyobraźnia sobie poradzi bez pomocy i nauki. No i dałam radę. Dumna jestem z siebie jak nie wiem co. Aż tej okropnej gorączki nie czuję z radochy, jaką mi dał efekt mojej wieczornej pracy (zajęło mi to około 3 godzin od początku do końca - łącznie z ramką). Inne dolegliwości nie poddały się mojej euforii i nadal męczą.

Wiecie jaka to frajda ukręcić sobie coś takiego? Korzystałam z pasków od Mamy i gratisów do jednego z brytyjskich czasopism (zabijcie mnie, nie pamiętam które dawało zestaw do quillingu, a nie chce mi się szukać). A przepis na ramkę mam stąd. Obrazek wisi już sobie dumnie na mojej obdrapanej ścianie. 

Jeszcze tylko troszkę i z pomocą kochanych Rodziców (szczególnie Taty) pomaluję tę paskudną ścianę. A może nie trzeba będzie, bo dostanę mieszkanie? ;-) Trzymajcie kciuki!

Na nowe mieszkanie

Drobny upominek do nowego mieszkania. Miał być z tego obrazek, ale w trakcie haftowania uznałam, że podusia będzie z większym sercem ;-)

I przy okazji pierwsze użycie samodzielnie zrobionej metki.

Dla dwóch panów z okazji ślubu

Mój własny, osobisty połówek poprosił mnie, bym stworzyła coś dla jego znajomego z pracy, który to w najbliższą sobotę zawrze związek małżeński ze swoim partnerem. Nie znam tych panów osobiście, więc niełatwe to było zadanie. Co więcej, czasu miałam niewiele. W planach miałam zrobić coś w stylu zadekupażowanego serca z jednego z poprzednich postów, ale nie udało mi się dostać takiego serca, niestety. Stwierdziłam więc, że spróbuję uszyć serce. Szczerze mówiąc średnio jestem zadowolona z efektu, ale jak na pierwszy raz myślę, że nie jest tak źle... Zwłaszcza, że jestem samoukiem :D Co prawda kilka lat temu coś tam szyłam sobie, ale to było z wykroju i z instrukcją krok po kroku, a to serducho sama sobie wymyśliłam (popełniłam błędów masę) i bez instrukcji zszyłam :P

No cóż... Oceńcie same.

...z lampą

...i bez lampy błyskowej :-)

A do serducha trzeba było jakąś kartkę zorganizować. Na szybko, oczywiście. Więc częściowo z półproduktów. Ale tylko częściowo ;-)

I jeszcze zbliżenie na fragmencik...