3D

Dopiero od niedawna podobają mi się tego typu kartki. Będąc na targach w Londynie, postanowiłam się skusić i kupić kilka arkuszy do tworzenia tego typu obrazków. Jeden już pokazywałam na kartce z wędkarzem. A teraz kolejne...

Wieczór z jajem

Już kolejny wtorkowy wieczór poświęciłam na rozmowy przy kawce i nad robótką z innymi paniami, które podzielają moją wełnianą pasję. Stitch & Bitch - bo tak się nazywają (nie mam pojęcia, kto wymyślił te nazwę i dlaczego akurat taką, ale dowiem się, o ile nie zapomnę, w następny wtorek), spotykają się w moim mieście we wtorki wieczorem w jednej z tutejszych knajpek i szydełkując i dziergając gadają sobie popijając kawusię. Dołączyłam do nich w zeszłym tygodniu i spodobało mi się. Nie dość, że mam czas dla siebie, to spędzam go tak jak lubię, z ludźmi, którzy mnie doskonale rozumieją. I mimo, iż muszę dojechać do miasta, żeby się z nimi spotkać, to i tak chętnie o robię, bo atmosfera jest naprawdę miła. Panie przyjęły mnie do grupy z ogromną serdecznością i traktują mnie jak dobrą kumpelę, mimo, iż jestem od nich o przynajmniej jedno pokolenie młodsza (od większości z nich) i są tak miłe, że wciąż zapewniają mnie o tym, że świetnie mnie rozumieją i nie mam powodu, by przejmować się swoją znajomością angielskiego. Ech, ta moja mała wiara w moje umiejętności... Co chwilę pytam, czy mnie rozumieją i tłumaczę się, że nie używam właściwie na co dzień angielskiego, więc mogę mieć braki. A one wtedy mnie przepraszają, bo sądzą, że być może ja ich nie rozumiem, bo one tak szybko trajkoczą. A ja nie mam z ich trajkotaniem problemu. Ja tylko Szkotów i "ciapatych" (ma ktoś pojęcie, jak określić jednym słowem tę grupę etniczną?) nie rozumiem, jak po angielsku próbują mówić :D No, i mojego sąsiada zza drzwi, ale on to inna historia. Głuchy jest (serio) i pewnie sam siebie nie rozumie.

A dziś podczas spotkania postanowiłam zacząć przygotowywać jaja szydełkowe. Zaraziłam się tymi jajkami od Kasi i też chciałam spróbować. Stwierdziłam, że z takimi cudami nie mam chęci się mordować, by usztywniać je, suszyć, itd. więc ubrałam jajko styropianowe.

Dziękuję za uwagę. Dobranoc :-)

Postęp robię

Znaczy to tylko tyle, że od myślenia do czynu przeszłam. Efekty poniżej.

Jajo na piórkach

Kompletny brak weny...

Dziewczynka w czerwonym na zielonym

Nic dodać, nic ująć...

Dziewczynka to digi-stamp pokolorowany kredkami. Tło, na którym jest umieszczona zrobiłam za pomocą wzornika i kredy kolorowej.

Dla pana

Ów pan uwielbia wędkować. Jest już w bardzo podeszłym wieku, więc kartka musiała być do niego stosowna. Mam nadzieję, że mi się udała.

 I jeszcze zdjęcie bez lampy błyskowej...

The Stitch & Craft Show

Zmęczenie ze mnie wyłazi, ale jestem bardzo zadowolona z wczorajszego wyjazdu. Ale po kolei...

By dotrzeć na autokar do Londynu musiałam podjechać na dworzec autobusem miejskim. Ten się spóźnił o około 10 minut, co spowodowało, że na połączenie do Londynu spóźniłam się o 3 minuty. Kierowca autokaru nie poczekał na mnie, oczywiście, bo niby skąd miał wiedzieć, czy w ogóle dotrę... Co prawda kierowcy National Express maja listę pasażerów, ale nie są zobowiązani, by czekać na kogoś, kto spóźnia się nawet o zaledwie 3 minuty.

Trochę podłamana sprawdziłam o której mam następny autokar. Był za niespełna dwie godziny. Postanowiłam poczekać, bo jakże mogłabym zrezygnować z takiej okazji, jaką było wczorajsze wydarzenie. Nie miałam pewności, czy kierowca mnie zabierze, bo powinnam była kupić bilet na ten kurs. Zapytałam w biurze sprzedaży, czy mogę kupić bilet, ale okazało się, że gdybym go kupiła, to zapłaciłabym ponad dwukrotnie więcej niż płaciłam rezerwując bilet przez internet kilka tygodni wcześniej. Postanowiłam jednak spróbować wyprosić u kierowcy, by zabrał mnie na nieważny, bo spóźniony, bilet. Udało się! Zanim jednak pojechałam w końcu do Londynu, musiałam zrobić coś z czasem, jaki mi został do podróży. Stać ponad godzinę na mrozie zupełnie mi się nie uśmiechało. Poszłam więc sobie na kawkę do jedynej zauważonej przeze mnie knajpki otwartej w sobotę o tej barbarzyńskiej porze (chwilę po ósmej rano). Kawka pyszna - cena mniej zadowalająca :-)

Dalej już takich przeszkód nie było. W Londynie słoneczko tak pięknie i mocno świeciło, że zaczęłam się gotować w kurtce i zazdrościłam ludziom leciutko ubranym, choć niektórzy raczej przesadzili wkładając na nogi japonki albo ubrani w koszulki na ramiączkach. Metro znów mnie rozczarowało. Po pierwsze District Line, którą musiałam się dostać do Kensington Olympia z Victoria Station to nie jeden pociąg, a dwa i musiałam się przesiadać. Napawało mnie to lekkim niepokojem, bo odnaleźć się w londyńskim metrze nie znając go kompletnie, to niezła sztuka. Jednak koniec języka za przewodnika, a Polaków spotkasz wszędzie ;-) Jakaś młoda Polka wskazała mi drogę, jak dostać się na odpowiednią platformę, by pojechać tam, gdzie chcę, a nie w przeciwnym kierunku. Po tym już trafiłam bez trudu. 

Gdy weszłam do centrum wystawienniczego od razu wiedziałam, że nie będzie łatwo zobaczyć wszystko, co chcę. Tłum był dziki i by się dopchać do jakiegokolwiek stoiska choć na odległość taką, by mieć jako taki dostęp wzrokowy, trzeba było mieć niezłą siłę i sporo chamstwa. Inaczej zbite grupy starszych pań wypychały coraz dalej od obiektu Twoich zainteresowań. Akurat przy samym wejściu stało stoisko z tanią wełną różnego rodzaju w ilości zabójczej, wokół której kłębiły się dziesiątki, jeśli nie setki pań. Przejście przez ten tłum, by dotrzeć do kolejnych stoisk - walka wręcz :D

Na tym piętrze rozstawione były rzędy stoisk ze wszystkim do haftów (głównie krzyżykowych), szycia i dziergania oraz do tworzenia biżuterii.

Przy tych tasiemkach po prostu zgłupiałam i ostatecznie nic nie kupiłam, czego przeokrutnie żałuję...

Piętro niżej, gdzie było najmniej stoisk,  były praktycznie same stoiska z wełną. Zaopatrzyłam się tam w niezwykle tanią i piękną wełnę akrylową w kolorze czerwonym w ilości 1kg.

Na tym piętrze była też "ciekawostka". Otóż na wielgaśnych drutach wydziergany był kawał "czegoś"... 

Na najwyższym piętrze był świat cardmakingu. I tam oszalałam. Spędziłam tam najwięcej czasu przeglądając cuda do tworzenia kartek, w cenach czasem nawet o połowę niższych niż w sklepach internetowych. Gdyby nie fakt, że byłam bardzo ograniczona finansowo, to wróciłabym do domu z trzy razy większym pakunkiem.
Właściwie nie potrafię opisać dokładnie, co tam widziałam, co można było kupić i co tam się działo, poza tłumami. Nadal jestem tą wyprawą zmęczona...

Po powrocie do domu czekała na mnie jeszcze jedna craftingowa niespodzianka. Dotarły zamówione kilkanaście dni temu czasopisma krzyżykowe. No i stęskniona rodzinka nie odstępowała mnie na krok.
Fajnie czasem tak gdzieś pojechać i wrócić, i czuć, że ktoś tęsknił  :-)

digi-scrap.pl

Trudno, bym nie zwróciła uwagi i obojętnie przeszła obok okazji, jaką dają nam twórczynie pierwszego w Polsce sklepu z digi stemplami. Prosiły, by zamieścić na swoim blogu informację o ich inicjatywie, w zamian dając szanse na wygranie śliczności do tworzenia kartek. Informuję więc i zapraszam do nich po swoją szansę :-)

 Radości małe i duże

Artnova24

Digi Scrap
Losowanie 18 kwietnia.

Wiosna!

Deszczowo za oknem. Pogoda na pierwszy rzut oka jesienna. Mimo mżawki przeszłam się z moją córeczką na spacer. Nie pomyślałam, oczywiście, by wziąć ze sobą aparat fotograficzny. Dobrze, że współczesne telefony komórkowe posiadają (większość modeli) wbudowane aparaty...

Jakość zdjęć, jak na aparat z telefonu przystało, kiepska ;-) Widać na nich jednak, jak rozwija się wiosna. Uwielbiam takie widoki :-)

Szydełkowo

Znacie to uczucie, kiedy siadacie przed komputerem z zamiarem napisania posta, a w głowie macie echo większe niż w studni? No właśnie...

Dopadł mnie kolejny brak weny. Nie oznacza to, że brakuje mi pomysłów. Tych mam zatrzęsienie. Jednak przechodzę właśnie okres "wewnętrznego bleee" na myśl o jakimkolwiek działaniu twórczym. Co prawda robi się coś na szydełku, przegląda się cudze blogi i inne strony w poszukiwaniu inspiracji, ale żeby wziąć się np. za robienie kartek świątecznych, czy też urodzinowej kartki dla wujka, który świętował będzie pod koniec miesiąca, to to już nie bardzo. Zrzucam winę na pogodę, bo szaro i smutno na dworze. Ale po sobotnim wyjeździe mam nadzieję odzyskać chęci do pracy z papierem. 

W tym beznadziejnym czasie udało mi się zrobić sweterek dla mojej córki. Cieszyłam się, gdy go robiłam, a ona z radością przymierzała go, gdy chciałam sprawdzić ile jeszcze rzędów muszę dorobić w rękawkach. Lecz gdy tylko skończyłam tego cudaczka, moje dziecko zaczęło się zachowywać co najmniej dziwnie. Na widok owego sweterka zachowuje się jak poparzona. Gdy raz, podstępem, udało mi się jej go założyć, to po chwili zdjęła go z jękiem niezadowolenia. Czyżby ją gryzła wełna? Ale przecież mięciutka jest! Ech... Wypiorę jutro, to może zmięknie i stanie się milszy dla jej delikatnego ciałka i zechce założyć go choć na chwilę. 

Ów sweterek wygląda tak:

 

Obiecałam też, że jak uda mi się złapać moje dziecko w poprzednim, kwiatowym sweterku, to ją sfotografuję i też pokażę. A ponieważ mój zbój jest szybki jak perszing i trudno ją złapać w odpowiedniej pozie, a sama pozuje jak jej się podoba, to zdjęcie jest, jakie jest ;-)

Przodu, niestety, nie udało mi się wystarczająco dobrze sfotografować. Jest wiązany na dwa sznureczki (jeden już zdążył "się" zgubić) i o jeden rząd kwiatów krótszy. Całość wygląda trochę jak frak i idealnie pasuje charakterem do mojej złośnicy :-)

Na tapecie mam teraz jeszcze jedną robótkę szydełkową. Ma ktoś pomysł co to może być? Zaplanowałam sobie coś, co z tego wyjdzie, ale znając mój słomiany zapał, to w połowie mogę się zniechęcić. Jeśli jednak będziecie trzymać za mnie kciuki, to może uda mi się wykończyć tę robótkę według pierwotnego planu. 

Wszystkie pokazane dziś robótki szydełkowałam bez wzorów, tzn. wzory układałam sobie w głowie, zdarzało się, że i w trakcie robótki. Natomiast ze wzoru korzystam haftując. Jestem w trakcie jednobarwnego haftu, nazwijmy to, kobiecej głowy w kapeluszu. Spodobał mi się pewien wzór, który wykorzystywała do swojego haftu zainspirowana i poprosiłam ją o udostępnienie mi go. I już, już prawie zaczęłam go haftować, gdy przyjrzałam się dokładniej i dostrzegłam, że w tym wzorze są krzyżyki haftowane na pół kratki (nawet nie wiem, czy dobrze to wytłumaczyłam). A ja tego nigdy w życiu nie robiłam i nie mam pojęcia jak się do tego zabrać. Mam jednak niezastąpioną Mamę, która szperając w sieci znalazła bardzo podobne w stylu wzory do krzyżyków, jednak bez takich utrudnień, jak te małe krzyżyki. I oto zabrałam się za haftowanie pierwszego z serii obrazków. 

W miarę kontynuowania serii będę zamieszczała kolejne wzory. I oczywiście wykończone już obrazki :-)

I tak oto dobrnęłam do końca wypełniając echo w głowie planami na kolejne robótki.

Dobrej nocy :-)