Kolorowe kredki

Kupiłam je będąc w styczniu w Polsce i właściwie nie miałam okazji wypróbować. Kredki BIC Kids Aquacouleur można używać, jak zwykłe kredki, ale po pociągnięciu narysowanego nimi obrazka zwykłą wodą, rysunek staje się malunkiem. Efekt jest podobny do malowania akwarelami. Okazja ich wypróbowania nadarzyła się właśnie dziś. Dostałam kolejny numer zaprenumerowanego magazynu Let's get crafting, w którym jednym z dodatków są stemple. W dodatku stemple te wyjątkowo mi się podobają. Rzadko zdarza się, by do magazynów dołączane były naprawdę ciekawe stempelki, ale tym razem jestem zadowolona. Najbardziej spodobała mi się dziewczynka z kwiatami, którą postanowiłam pokolorować w.w. kredkami. Jak mi to wyszło? A tak:

Ostatni raz kolorowałam obrazki kredkami pewnie w czasach podstawówki. A i później nie miałam za bardzo okazji, by cokolwiek kolorować. Przyznam szczerze, że jestem zachwycona kredkami, a z obrazka jestem bardzo zadowolona. A skoro powstało takie cudo, to musiałam umieścić je na kartce...

 

Pora spać :-)

Dobranoc!

Dzisiaj będzie dużo zdjęć :-)

Zacznę od kartek. Nie robiłam ich już pewnie z miesiąc i brakowało mi tego. A ponieważ jakiś czas temu kupiłam jajeczka, to chciałam je jakoś świątecznie wykorzystać. Zobaczcie, co wykombinowałam:

A skoro wiosna zawitała, przynajmniej u mnie, to podzielę się z Wami moimi roślinkami :-)

Ta ślicznotka stoi u mnie w sypialni na stole. Uwielbiam chryzantemy. Mam nadzieję, że długo postoi, bo chłodno mamy w sypialni i warunki są akurat dla chryzantem.

To cudeńko stoi na oknie w małym, nowym pokoju. Kwitnie mi od 3 lat praktycznie bez przerwy. Jedne kwiatki opadają, kolejne się rozwijają... Najpiękniejszy kwiat, jaki kiedykolwiek dostałam. Skromny, a jednocześnie bardzo wytworny. Pamięta ktoś jego nazwę, bo wyleciała mi z głowy?

A to, moi mili, są truskaweczki :D Moje własne, parapetowe truskawki. Kupiłam taki maleńki zestaw do hodowli truskawek w domu, na oknie. I mam. Rozsadziłam sadzonki, które mi wyrosły (a rosły straaasznie długo) w odległościach mniejszych, niż kazano, o jakieś 10cm. Nie martwi mnie to jednak, bo jakoś nigdy nie postępowałam z roślinami tak, jak się powinno postępować, a większość z nich i tak rosła tak, jak powinna. Na przykład zeszłoroczne ziemniaki (było ich chyba łącznie 5) posadziłam w wiadrze :-) Pomidory w korytku balkonowym i miałam ich tyle, że nawet nie liczyłam. A słodziutkie były jak miód! Pycha.

W tym roku też mam pomidorki :-) Póki co ledwo wykiełkowały, ale już niedługo trzeba będzie je porozsadzać. Tym razem są w większym korytku. I inny gatunek niż w zeszłym roku. Planuję jeszcze zasiać paprykę na dniach. W zeszłym roku też miałam i odłożyłam sobie ich nasionka :-) Wszystko, oczywiście, w doniczkach, bo ogródka nie mam, niestety. Mój warzywniaczek okienny nie byłby pełen, gdybym nie miała szczypiorku :-) I mam, nawet dwa. Jeden zwykły, z nasionek, a drugi wyrósł mi z ząbku czosnku, więc go wsadziłam w ziemię. Wiecie jaka pyszna jest jajecznica z czosnkowym szczypiorkiem? Polecam!

Wracam

Jakiś czas mnie tu nie było... Tzn. bywałam, czytałam Wasze blogi, oglądałam nowe projekty i czerpałam inspiracje na moje kolejne prace. W międzyczasie próbowałam doprowadzić mieszkanie do porządku, bo przez ostatnie niespełna dwa tygodnie wyglądało, jakby tajfun jakiś przez nie przeszedł. Wpadłam na pomysł, by przenieść się z mniejszej sypialni do większej, jednocześnie pakując w owej małej wszystkie meble, które mnie irytują walając się po całym mieszkaniu. Przy okazji miały te meble stać w owej małej sypialni w taki sposób, by wyglądało ŁADNIE :-) Nie chciałam zrobić graciarni, a pokój, w którym mogłabym spokojnie rozłożyć się z moimi robótkami. Cóż... Rozłożyć się tutaj nie rozłożę ze względu na metraż, ale przynajmniej ciszę mam i spokój, gdy tego chcę i potrzebuję. I wszystkie moje "śmieci" robótkowe są w końcu w jednym pokoju, a nie w trzech.

Ale nie o tym miałam pisać. W wolnych od pracy chwilach nie siedziałam bezczynnie. Po pierwsze zrobiłam dla córki sweterek z elementów kwiatowych, bardzo kolorowy, jednak nie da się go pokazać na zdjęciu, jeśli nie jest on na właścicielce - taki dziwny mi się on zrobił. Czekam więc na odpowiedni moment, by uchwycić moje dzieło na moim dziecku. :-)

Po drugie sprułam zaczętą już swetrową robótkę dla mojego brzdąca, zaczynaną chyba 6 razy i każdym razem wg innego wzoru. Stwierdziłam, że to nie wzory mi nie odpowiadają, a wełna. Jeszcze nie wiem, co z niej zrobię, ale na pewno nie sweterek dla mojego malucha. Zaczęłam za to szydełkować sweterek z kolorowej włóczki akrylowej (70% akryl, 30% bawełna). Mięciutki będzie i przyjemny w dotyku, a nie jak ta paskudna wełna, którą poprułam - tfu! Już mam zrobione 2/3 plecków, a zaczęłam robić dziś popołudniu. Końcowy efekt, oczywiście, tu pokażę.

Po trzecie - popełniłam serwetkę. Chyba pierwszą w moim życiu. Z kordonka, którego kolor mi się podoba średnio. Bez wzoru, z głowy, bo chciałam coś prostego, co szybko wykończę (dwa popołudnia i gotowa). No i wyszła, jaka wyszła. Sami zobaczcie:

Zawijają jej się brzegi, ale trudno. I tak jest niezła, uważam, jak na mój serwetkowy debiut. W trakcie szydełkowania (między jednym rzędem, a kolejnym) szukałam w necie wzory na ładne serwetki. Kupiłam sobie, będąc w Polsce, magazyn z pięknymi wzorami na Wielkanocne ozdoby, m.in. serwetki z kurczaczkami i gdzieś mi ten magazyn w ferworze walki z przenosinami i malowaniem (nie wspomniałam, że małą sypialnię najpierw odmalowałam? Wybrałam super kolor. Super na pudełku. Trzeba było te garażowe ściany po malowaniu "super" farbą pokryć czymś ludzkim. Została biel z sufitu. Więc po trzech warstwach, własnoręcznie położonych, mam białe ściany w małym pokoju) wcięło. I nie mogę go znaleźć. I jestem zrozpaczona! (w związku z tym ogłoszenie: przyjmę każde czasopismo ze wzorami świątecznymi i na serwetki w formie papierowej. Moje oczy, niestety, elektronicznych wzorów nie tolerują, a wydruki z owych trudne są nierzadko do rozszyfrowania). Zostały mi jedynie te wzory, które znalazłam w sieci... Może wkrótce się trochę pomęczę z tymi rozmazanymi wzorami.

Po czwarte: WYGRAŁAM CANDY!!! Pierwszy raz w życiu wygrałam candy. I to jakie cudne! Wygrałam kolczyki u Joli - korzystam ze zdjęcia z Jej bloga, bo jeszcze kolczyków nie dostałam. Ale już się na nie cieszę :-)

Czy o czymś jeszcze chciałam napisać? Ach! Tak, prawie bym zapomniała... Miałam dziś zacząć haftować obrazek wg wzoru, który dostałam od cudownej zainspirowanej, ale okazało się, że mi czarna mulina "wyszła". Jutro jadę przy okazji koniecznej wizyty w mieście zaopatrzyć się w stosowną ilość owych motków. Już kiedyś pisałam, że nie lubię wizyt w mieście jeśli nie mam przynajmniej kilku spraw tam do załatwienia? No, to do tej jednej zaplanowanej sprawy dołączam zapotrzebowanie na mulinkę. Pilne zapotrzebowanie, bo paluszki mnie świerzbią na krzyżyki :-)

A na koniec się Wam pochwalę czymś, co do mnie jeszcze nie do końca dociera...

Ja tam będę!!! Będę chodziła między stoiskami i... pewnie będę wyglądała jak głupek, z otwartą buzią z zachwytu i oczami wybałuszonymi, żeby tylko wszystko dokładnie dojrzeć... Próbuję się zapisać na sesje z mistrzami cardmakingu, ale coś strona z rezerwacją mi ostatnio nie działała. Zazdrościcie mi? :-) Ja sobie strasznie zazdroszczę :D:D:D

...przy okazji wyzwanie w Diabelskim Młynie

W czerwcu wybieram się na ślub do znajomych. Już teraz postanowiłam popróbować z kartkami. Z efektu dzisiejszej pracy jestem całkiem zadowolona. A ponieważ kartka jest w trzech kolorach, to przy okazji łapie się na wyzwanie w Diabelskim Młynie. Wyzwanie numer 12 polega na stworzeniu czegoś w trzech kolorach. U mnie są czerwień, beż i róż. 

Zbliżenie na serducho :-) 

 I wnętrze kartki...

No to życzcie mi powodzenia, bo to moje pierwsze wyzwanie w Diabelskim Młynie.

Kocyk

Kocyk skończony, więc pokazuję efekt mojej pracy.

W rzeczywistości kocyk ma kolor taki, jak widać na zdjęciu poniżej.

Mam nadzieję, że spodoba się rodzicom maleństwa, które ma wkrótce przyjść na świat.

Szarlotka

Z okazji urodzin mało okrągłych mojego Mężczyzny upiekłam dla niego jedno z jego ulubionych ciast. Piekłam już je kilka dni wcześniej z przepisu znalezionego na ugotuj.to. Dziś jednak postanowiłam lekko zmodyfikować przepis, gdyż poprzednie ciasto wyszło nie tak dobre, jak być powinno. Wykorzystując więc swoją mizerną wiedzę cukierniczą skonstruowałam taki oto przepis:

Składniki:

• 3 szklanki mąki (użyłam self-raising, więc nie musiałam dodawać proszku do pieczenia)
• 1-2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 1 kostka masła (jeśli kostka waży 250g, to nie dodawaj śmietany, moje masło ważyło 200g, więc dodałam...)
• 1 łyżka śmietany (szczerze mówiąc dodałam zamiast śmietany jogurt grecki naturalny, bo w ogóle nie używam w kuchni śmietany)
• 1 cukier waniliowy (ponieważ akurat mi "wyszedł", to użyłam łyżeczkę esencji waniliowej i trzy łyżeczki cukru) 
• 4 jajka
• 1 szklanka cukru
• słoik musu jabłkowego 

Sposób przygotowania:

Mąkę i masło posiekać na stolnicy albo w dużej misie, dodać żółtka, proszek do pieczenia i cukier waniliowy oraz, w razie potrzeby, śmietanę. Zagnieść tak, by przynajmniej 2/3 ciasta było połączone. Reszta może być sypka - i tak zrobimy z niej kruszonkę ;-)

Zagniecione ciasto (2/3) rozłożyć na wyłożoną papierem do pieczenia blaszkę, na to wyłożyć mus jabłkowy i ubitą z białek i cukru pianę. Wierzch posypać pozostałym ciastem (ja dodałam jeszcze troszkę cukru, żeby kruszonka była bardziej sypka). Piec w temperaturze ok. 120'C aż do zarumienienia się kruszonki.

I oto co wyjmujemy z piekarnika:

Kochani, po prostu palce lizać! Ale co ja będę się tu wychwalać... Upieczcie i sami spróbujcie ;-)

A chcecie wiedzieć, jak powstaje mój mus jabłkowy?

Otóż wybitnie nie lubię owoców z kompotu. A ugotowałam dwa kompoty jabłkowe w dwa dni pod rząd. Moja cała rodzina żłopie kompociki jak się patrzy, ale owocków też nie zjada. A szkoda było mi wyrzucić takie piękne jabłuszka. Postanowiłam więc włożyć je do słoika, na lepsze czasy. Może do naleśników mój większy Skarb by kiedyś zjadł? No ale jak je tak... po prostu kompotne wsadzić w słoiki? Wrzuciłam je więc do garnka, podsypałam cukrem, troszeczkę, na oko tylko, żeby mdłe nie były, może ze 2-3 łyżki i podlałam ociupineczką wody (no, może z pół szklanki). I na małym gazie pozwoliłam rozpaść się jabłuszkom. Pomogłam im trochę widelcem, bo ja z natury niecierpliwa jestem i mi się gotowanie dłużyło. Taką gorącą paćkę jabłkową z elementami upartych, nierozpadłych jabłek włożyłam do słoików i od razu zamknęłam, po czym postawiłam słoiki denkami do dołu, żeby zassały, a przez mogły dłużej stać czekając na litość z naszej strony.

Muszę tutaj podkreślić, że jakoś do jabłek serca nie mamy. Do tych przetworzonych, oczywiście, bo świeże wcinamy, jak królik marchewkę. I naprawdę to nie wiem na co liczyłam pakując te jabłka w słoiki, bo uczciwie się przyznam, że nie przepadałam (do dzisiaj) za szarlotkami. A jeśli czegoś nie lubię, to i nie piekę. Ale ta dzisiejsza, to mmm... 

Smacznego!

Szybciutko

Dla znajomej, która urodziła córeczkę pod koniec stycznia...

 

A tę zrobiłam dla mojego Mężczyzny, który jutro będzie miał tyle lat ile ja :-)

 

Co robię?

Ostatnio głównie szydełkuję kocyk dla maluszka, który ma się pojawić na świecie za około miesiąc. A ponieważ idzie wiosna, to chciałam, żeby kocyk był i ciepły i przewiewny jednocześnie. 

Początkowo miał to być koc dla znajomych, którzy w czerwcu się pobierają, ale jak zobaczyłam wzór, to uznałam, że bardziej podoba mi się na kocyk dla dziecka. Dzieciątko urodzi się siostrze znajomego, dla którego miał być koc, więc tak, czy inaczej, kocyk zostanie w rodzinie ;-)

Jestem dopiero w połowie robótki, ale chciałam się pochwalić tym, co oprócz czytania zajmuje mi ostatnio czas.

Przerwa...

w czytaniu i szydełkowaniu zaowocowała karteczką, którą zrobiłam dla dziecka mojej znajomej. Dziewczynka ma się urodzić za cztery tygodnie. 

 

I spojrzenie na szczegóły...

Na wyzwanie

Tutaj poczytasz o zasadach wyzwania. Wyzwanie, a jakże, walentynkowe.