W dniu ślubu

Zostałam postawiona niemalże pod ścianą i zmuszona byłam zrobić kartkę z okazji ślubu. Natchnienia do papieru nie mam od dosyć dawna, więc ciężko mi się ją robiło. A efekt taki:

Torebka skończona - zostały jedynie wykończenia, za sweter wezmę się na dniach, a sukienkę będę kończyła, jak tylko skończę... kapelusik, który robię dla córki do przedszkola :-) U nas w przedszkolu jest taki wymóg, by każde dziecko miało swój krem z filtrem i kapelusik na główkę. Bez tego w słoneczną pogodę nie wypuszczą dziecka na dwór. I słusznie według mnie. Do tej pory moja córka nosiła czapeczkę z daszkiem, a właściwie kaszkiecik, biały. Odechciało mi się go prać po każdym powrocie z przedszkola, więc robię kapelusik w mniej brudzącym się kolorze.

Mecz

- Espania! - krzyknął tata oglądając mecz

- Jeszcze nie jest pora spania! - odkrzyknęła nasza córka :-)

Moja Siostra zaczęła prowadzić bloga, na którym pisze scenki z życia Małego Człowieka. Zastanawiam się, czy i ja nie powinnam nad czymś takim pomyśleć, bo nasza mała panienka coraz ciekawsze rzeczy opowiada.

Sweter i sukienka dla córki leżą i kwiczą. Robi się torebka :-)

Diagnoza

Od kilku ładnych dni męczy mnie katar, kaszel i to tak konkretnie. A moja mała pani doktor próbuje mnie wyleczyć na wszelkie możliwe znane jej sposoby. A sposoby i choroby zna najczęściej z bajek...

Córka: Mamo, zrób "aaa".

Ja: Aaa - a ona zagląda mi w usta.

C: Hmmm... Wszystko jasne... - i popukuje się palcem wskazującym po ustach, jak prawdziwa myślicielka. - Zrób "aaa".

J: Aaa.

C: Chyba złamałaś nogę.

Padłam. I usilnie próbowałam się nie śmiać, żeby nie speszyć mojej trzyletniej pani doktor :-)

Baby cocoone + wyjaśnienie

Mój pierwszy i z pewnością nie ostatni. Na sprzedaż.

Dziś bez pisania, bo mam dziecko chore znowu i wisi mi na szyi, więc trudno mi się pisze.

Sweter się robi, sukienka dla córki leży i kwiczy.

18/06/2012
Małe wyjaśnienie dla niewiedzących. Baby cocoone to taki niewielkich rozmiarów kocyk, zszyty w taki sposób, by tworzyć kokon. Kocyk ten jest bardzo przydatny dla noworodków i niemowląt, które jeszcze nie opanowały ruchu kończyn. Takie maluszki wymachując łapkami i nóżkami mogą zrobić sobie krzywdę, a poza tym same siebie straszą. Kiedyś zawijało się dzieci w becikach, które pełniły dokładnie tę samą funkcję, co baby cocoone (niestety nie znam polskiej nazwy, stąd użycie nazwy angielskiej).
Mam nadzieję, że teraz jest już troszkę jaśniej dla niektórych ;-)

Przód swetra skończony, tył się zaczął. A sukienka się w kąt schowała. A kolejna sukienka się pcha na szydełko ;-) Chodzi mi też po głowie sukienka na mój własny ślub, choć prawdopodobnie skończy się jedynie na sukience dla mojej córki. Bo ja ździebko duża jestem i do jesieni, kiedy to ślub planowany, mało czasu zostało. A takie piękne suknie ślubne widziałam w necie! Dziewczyny, po prostu padłam na ich widok i jeszcze bardziej spać nie mogłam (bo spać nie mogę tak po prostu od jakiegoś czasu).

Wracam do drutów :-)

Roślinnie

Z powodu niezadowolenia z efektu uzyskanego przy pomocy szydełka porzuciłam to narzędzie i chwyciłam za druty. Do niedawna za nimi nie przepadałam, ale jakoś mi się ostatnio na nowo spodobały. Nie umiem na nich za wiele, ale tyle, co potrafię, póki co, wystarcza. A ponieważ czasu mam niewiele na swoje dłubanki, a i tempem nie grzeszę w drutowaniu, to zanim pokażę efekty moich dziergadełek, trochę czasu minie.

A żeby Joasia miała gdzie wpisywać kolejne komentarze, a nie tylko pod jednym postem i żeby tak całkiem od blogowania nie odwyknąć, pokażę Wam moje roślinki, z których jestem dumna :D

Przedstawiam Wam mój... szczypiorek.

Kupiłam go jako normalny szczypior w doniczce. Na kanapki, do surówek, itp. Ale było go tyle, nadal jest, że nie jesteśmy w stanie go "przerobić". Za to dbam o niego, bo pięknie wygląda w swojej sklepowej, marnej doniczce. Odwdzięczył mi się więc pięknym kwiatem. Kolejne pączki też się już zawiązały i tylko czekam, aż będę miała w doniczce bukiet kwitnącego fioletem szczypiorku.

A to jest Pan Kaktus mojego Dużego Chłopca. Właściwie teraz już mój, bo DC zupełnie nie przejmuje się roślinnością naszego domu. 

Pan Kaktus kwitnie nieustannie od 3 lat. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, co dzieje się z tymi kwiatkami, które przekwitną, bo nigdy nie widziałam, by opadały. Chyba po prostu usychają, a z nich tworzy się kolejne piętro kolców. Pan Kaktus, gdy przyjechałam do DC miał jakieś 5-7cm wzrostu. I nie miał żadnych kwiatków. Co więcej, nie rokował żadnych nadziei na jakiekolwiek kwiatki. Nawet do głowy by mi nie przyszło, że takie cuda będzie kiedyś na głowie rodził :-) Teraz Pan Kaktus ma około 30cm wzrostu i nadal rośnie. Martwi mnie tylko, że rośnie nie tylko wzwyż, ale i wszerz. Obecnie mieszka w donicy z wiadra po farbie, którą pokazywałam kilka postów temu. Ale boję się, że jak tak dalej pójdzie, to trzeba mu będzie jakąś studnię za doniczkę zrobić i odpowiednią ilość (na długość) zakopać, żeby nie tracił równowagi. Już zanim go przesadziłam, podtrzymywany był przez stelaż, bo jego obwód przy ziemi jest znacząco mniejszy od tego pod niebem.

A teraz specjalnie dla Joasi - bratki.

Owe bratki posiałam kilka miesięcy temu (nie pamiętam ile) w zwykłej, malutkiej doniczce. I teraz pytanie... Czy bratki są jednoroczne? Bo nie mam pojęcia, czy zostawić je, jak przekwitną, czy raczej będę się musiała ich pozbyć. Wprawne oko może zauważyć, że dokoła rozkwitniętego kwiatka, jakiś mały pajączek utkał sobie sieć :-) Dla ślepotków specjalnie zbliżenie :-)

A na koniec pochwalę się moim pomidorkiem.

Co roku wysiewam i hoduję w donicach na oknie pomidory (nie mam ani ogródka, ani nawet balkonu, niestety, by to robić tam). W tym roku jednak, nie wiem dlaczego, pousychały mi krzaczki, a pomidorków mam naprawdę niewiele. Kilka maciupkich już zjedliśmy, jeszcze kilka jest na krzaczkach, ale ten jest z nich wszystkich największy w tym roku. Ma mniej więcej 6-7 cm wysokości. Może jeszcze urośnie, bo nadal jest zielony i nie wygląda jeszcze na takiego, który chciałby już się rumienić. Tego pomidorka mi córka nie urwie z krzaczka. Poprzednich kilka dostało się w jej łapki. A gdy spytałam dlaczego je zerwała, odpowiedziała, że zielone są NAJ-PYSZ-NIEJ-SZE! I w dodatku mają jej ulubiony kolor. Zaznaczyć trzeba, że ulubiony kolor mojej córki to każdy, na który akurat patrzy :-) 

Na dzisiaj to tyle. Chciałam tylko jeszcze powiedzieć, że mam w planach robótkę w technice, w której jeszcze nic nie robiłam. Jak tylko uporam się z bajzlem w domu (nie miała baba kłopotu - kupiła sobie duuużą szafę) i swetrem, to się za to wezmę. A póki co...

Dziękuję ślicznie za wszystkie komentarze i za to, że ciągle tu zaglądacie, mimo iż ja rzadko tu bywam :-)

Pozdrawiam!

Kilka kartek i krzyżyki

Zacznę od kartek, bo to zaległość. 

Jedna z kartek, które zrobiłam już jakiś czas temu, jest już u adresatki życzeń w nią wpisanych.

Pozostałe pojechały dzisiaj w paczce do moich Rodziców i Rodziców mojego Mężczyzny i powinny dotrzeć w połowie przyszłego tygodnia. Ja jednak postanowiłam je pokazać.

Która jest dla kogo - póki co - niech się domyślają ;-)

W ciągu kilku ostatnich dni udało mi się również wyhaftować "Home sweet home" dla moich przyjaciół, którzy właśnie wprowadzili się do swojego pierwszego własnego domu. Jeszcze nieoprawione, bo Madzia woli sama wybrać sobie ramkę, która będzie pasowała do jej domu :-)

Jeśli sobie nowi właściciele domu i haftu zażyczą, to dorobię jeszcze ramkę haftowaną. Ale to wszystko zależy od ich gustu.

I troszkę zmieniając temat... Czy Wam też się zdarzają bzdurne, spamowe komentarze w dużych ilościach pod jednym i tym samym postem? Mnie zaczyna to irytować i się zastanawiam, czy tego postu nie ukryć albo usunąć, jeśli nie będzie możliwości ukrycia.

Podczytujących mnie czasem serdecznie pozdrawiam.

Duuużo mam do nadrobienia...

Ostatnio zdrowie mi nie dopisuje, a i splot okoliczności niełaskawy, bym na bieżąco pisała, co się u mnie twórczego dzieje. Nie mogę powiedzieć, że nie dzieje się nic, ale i szału nie ma, jak mawiał kiedyś mój dobry kolega.

Zacznę od podziękowań dla cudownej Joasi z bloga Mix Robótkowy, która czytając, że jest mi niewesoło, postanowiła mnie obdarować. Co też uczyniła dając radość mnie i mojej córce, a którą i ja w jednej części przekażę mojej Mamie :-) Asia przesłała nam pięknego ślimaczka, w którym z miejsca zakochała się Panna Maria.

Mnie się dostało, z czego bardzo się cieszę, dwie pary cudownych kolczyków:

Te drugie, zielono-brązowe, dostanie moja Mama, bo wiem, że Jej się takie kolory szczególnie podobają.

Asiu, jesteś cudowną osobą i jeszcze raz bardzo Ci dziękujemy za prezenty :-)

W okresach, gdy mam nieco więcej szczęścia, by czuć się dobrze i mieć ochotę na jakiekolwiek działanie, udaje mi się robić przedmioty raczej użytkowe. Ostatnio wykorzystałam wiaderko po farbie do malowania ścian i zrobiłam z niego nieco większą doniczkę, w której mam zamiar wkrótce zameldować mojego sporego wzrostem kaktusa.

Zdarzyło mi się również zrobić koronkę na szydełku, którą wykorzystałam do sukienki dla mojej córki. Jednak sukienka jeszcze nie jest skończona (trzeba dorobić jeszcze ramiączka), w związku z tym pokazuję jedynie fragment koronki doszytej do owej sukienki własnie.

Bardzo przepraszam, że dziś nie pokażę kartek, które również powstały w ostatnich dniach, szczególnie kartek dla Mam - mojej i mojego Mężczyzny, ale dziś już i tak sporo nadrobiłam. A kartki spróbuję pokazać jutro lub pojutrze.

Tym, którzy do mnie, mimo moich rzadkich wpisów, zaglądają, bardzo gorąco dziękuję. Dosłownie gorąco, bo w końcu do nas wiosna, a właściwie lato, przyszło i się ugotować można we własnym sosie. Ufff! 

Koc á la patchwork

Dłubałam go ładnych parę tygodni na zamówienie mojego osobistego Mężczyzny, który to nie mógł się doczekać, aż koc zostanie ukończony. Miało być coś ciepłego. Bez innych konkretnych wytycznych. Chciałam wykorzystać włóczki, które pałętały mi się po szufladzie, a które to przypałętały się z czasopism szydełkowych i drutowych. Kolejnych szydełkowych kwiatków nie chciałam robić, więc postanowiłam zrobić coś na kształt patchworków. I powstało to:

Ponieważ spodziewałam się upałów, jak na kwiecień/maj przystało, nie chciałam robić w jednym kawałku, bo bym się ugotowała pod tą wełną, a właśnie tak - i pozszywać. Upałów jednak nie było i póki co nie ma, ale patchwork i tak powstał i, co najważniejsze, właścicielowi oraz mnie się podoba. 

Może na to nie wygląda, ale ma wymiary około 150x200cm. 

Teraz pora dokończyć obrusik, który na to czeka od wielu miesięcy. Już zdecydowałam, że nie ukończę go według wzoru, a jedynie obrobię w tym momencie, w którym jestem. Zdążyłam już sporo pruć, bo dorabiałam innymi rodzajami kordonka i jednak tak wyglądając mi się nie podobał. Zresztą, ta nitka, którą robię ów obrusik nie ma do mnie szczęścia. Albo ja do niej. Bo zaczynałam z niej już wiele rzeczy i wszystkie kolejno prułam. Obym nie musiała już teraz pruć tego, co mi się stworzyło. 

A przede mną kilka dni pracy nad kartkami, bo i okazji zbliżających się jest sporo, nad prezentem na nowy dom dla przyjaciół i nad sukienkami dla mojej córki, która to sobie sukienki zażyczyła. Panna Maria ma dopiero 3 lata z małym hakiem, a już jest modelką, która to przebiera w ciuszkach (co dzień trzeba ją przekonywać, że w spodenkach albo leginsach też ładnie wygląda - nie zawsze się to udaje) i prosi, bardzo prosi, bardzo, bardzo prosi, żeby ją też umalować, gdy ja sama się maluję :-) Ulegam jedynie czasami i tylko na błyszczyk do ust, ale i tak miękka jestem. Ja, pamiętam, jako smarkula, malowałam sobie oczy i usta kremem Nivea :D Pewnie miałam też inne pomysły na makijaż, o których więcej mogłaby powiedzieć moja Mama, ale jakoś nie bardzo sobie je przypominam.

Na koniec dziękuję bardzo dziewczynom, które wysłały mi ciepłe słówka pod poprzednim postem. Nadal jest mi troszkę smutno, ale cieszę się, że ktoś tam gdzieś miło o mnie pomyślał. A pogoda pewnie ma odrobinę wpływu na mój mało ciekawy nastrój, ale nie tylko ona. Czasem tak po prostu mam...

Pozdrawiam!

...

Smutno mi jakoś...

Urodzinowo

Zacznę od tego, że moja kartka z poprzedniego posta została odrzucona i nie wzięła udziału w wyzwaniu na Scrapujących Polkach. To już kolejna, którą mi odrzucono, więc chyba zrezygnuję z brania udziału w tamtejszych wyzwaniach. Co prawda dziewczynom z SP jest pewnie wszystko jedno, ale mnie jest za każdym razem przykro, gdy moje starania są odrzucane. A może po prostu nie umiem odpowiednio robić prac na tamtejsze wyzwania? Tylko dlaczego akurat wyłącznie na SP mnie odrzucają? No nic to... Jest jeszcze mnóstwo innych stron, gdzie mogę próbować swoich sił. Nigdy jeszcze żadnego wyzwania nie wygrałam, więc w sumie, co za różnica, czy mnie odrzucą czy nie? Ech...

No to sobie ponarzekałam :-)

Dostaliśmy zaproszenie na urodziny do czterolatki, której właściwie nie znamy. Musiałam więc wymyślić kartkę, która spodoba się każdemu dziecku i prezent taki, żeby pasował dziewczynce w wieku czterech lat.

Kartka powstała taka:

W prezencie, poza dużą książką z naklejkami i ślicznymi obrazkami dzieci, solenizantka dostała spinki do włosów zrobione przeze mnie.

A ponieważ moje dziecko również lubi ozdabiać swoje włosy, to też dostała kwiatki, ale na gumkach.

I w te gumki przystrojona, świetnie bawiła się na Birthday Party :-)

Niestety nie wiem, czy prezenty się od nas spodobały, bo nie były rozpakowywane na imprezie (dziwnie jakoś). Mam jednak nadzieję, że nie było większych zastrzeżeń ;-)

Na koniec poskarżę się raz jeszcze. Mój komputer postanowił zastrajkować i się posypał. Nie będę wnikała w szczegóły, w każdym razie, po wielogodzinnych i wielokrotnych próbach ratowania wszystkiego co się da, mój przyjaciel laptop został sformatowany. I jedyne czego żałuję w związku z tym, to to, że nie wiedziałam wcześniej, że można zakładki z przeglądarki sobie na serwer wysłać i ściągnąć już po formatowaniu, bo straciłam 99% moich zakładek. Co prawda sporo z nich pamiętam, ale są takie, z których korzystałam raz na kilka miesięcy i nie bardzo wiem, gdzie teraz tego szukać. Sądzę jednak, że dobry wujek Google pomoże mi w poszukiwaniach :-)

A wszystkim Wam tu zaglądającym życzę wspaniałego popołudnia i wieczoru. Ja takie zamierzam mieć :-)