Kartka komunijna #4 + wyzwanie

Tę kartkę zgłaszam na wyzwanie w Scrapujących Polkach. Wyzwanie #28 Kartka Komunijna.

 

Niestety nie wszystkie zdjęcia są wyraźne, bo coraz gorzej radzę sobie z moim aparatem. Chyba pora zastanowić się nad zakupem nowego. Póki co - muszę radzić sobie z tym, co mam.

Nad tą kartką napracowałam się najbardziej, jeśli chodzi o kartki komunijne. Quillingowy krzyż musiał być najpierw skręcony i zalakierowany, a później musiał wyschnąć, co zajęło mu całą dobę. Przytrzymywanie kwiatków do czasu, aż dosyć mocno podeschną też wymagało ode mnie cierpliwości. Ale warto było, bo bardzo dumna jestem z tej kartki.

W ogóle quilling coraz bardziej mi się podoba. Jednak, jak na moje obecne warunki, zajmuje za dużo czasu, by osiągnąć wymyślony efekt. Może w przyszłości poświęcę mu więcej czasu? Kto wie?

Kartka komunijna #3

Pierwszokomunijnie c.d.

Moja ulubiona Madzia zamówiła u mnie kartkę z okazji Pierwszej Komunii Świętej dla swojej bratanicy. Dostałam przykłady i szczegółowe wytyczne, więc starałam się ją zrobić według nich. Kartka miała byś prosta i z angielskim napisem. Mam nadzieję, że Madzi i jej bratanicy się spodoba.

Pierwszokomunijnie

Zacznę od tego, że dumna cała jestem z siebie, że mimo braku wskazówek, sama sobie radzę z quillingiem. Nie są to Bóg wie jakie cuda, ale napawają mnie dumą jak nie wiem co :-) 

Tym razem quilling wykorzystałam w kartce na Pierwszą Komunię Świętą. Powstały winogrona, które tak mi się podobają, że zastanawiam się nad większym ich wykorzystaniem. Póki co - na kartce.

Wnętrze ozdobiłam komputerowo z fragmentem z Jana Pawła II, który dziś znalazłam w Jego Homilii.

Mam nadzieję, że moja kartka będzie się podobała i wyróżni się spośród masówek kupowanych w sklepach :-)

Stara - nowa lampa

Stała sobie na szafie, stara, brzydka, zniszczona i poplamiona, z wiszącą w powietrzu groźbą wyeliminowania jej z naszego życia. Ale nagle okazało się, że właśnie taka by się nam przydała. Tylko, że jakoś nie bardzo miałam ochotę zasypiać się i budzić w towarzystwie takiego paskudztwa. 

No to sobie ze starej zrobiłam nową lampkę nocną :-)

Niestety, pierdoła jestem, bo zapomniałam zrobić zdjęcie lampce, zanim zaczęłam odzyskiwać z niej części na nową. Próbowałam znaleźć w różnych miejscach w sieci zdjęć podobnych lamp, jednak nie udało mi się znaleźć takiej. 

Tak czy inaczej, z zielonej, poplamionej i powyginanej w kloszu lampki powstało to:

Nie jest idealna, ma mnóstwo niedociągnięć powodowanych moją niewiedzą i brakiem doświadczenia w tego typu pracach. Jednak jestem dumna z tej lampki i na przyszłość będę wiedziała już jakich błędów więcej nie powtarzać.

Wielkanoc 2012

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę Wam tego wszystkiego, czego już wszyscy wszystkim dobrze życzyli :-)

Miałam trudności ze znalezieniem w sklepach koszyczka wiklinowego na święconkę, ale w końcu coś wykombinowałam z kosza na kwiaty :D Potrzeba matką wynalazku, prawda? Ale zdałam sobie sprawę, że co prawda mam serwetkę do koszyczka, ale nie mam żadnej, którą mogłabym przykryć święconkę. No to się wzięłam i zrobiłam. Szybko poszło, bo i wzór łatwiutki. Jednak moja serwetka, wg mnie, jest o wiele ładniejsza od oryginału, tzn. zdjęcia w czasopiśmie, z którego zaczerpnęłam wzór. Przede wszystkim nie robiłam jej z kordonku, a z cieniutkiej wełenki, co spowodowało, że mimo, iż wygląda lekko, jest bardzo mięciutka i milutka w dotyku :-) A wygląda tak:

Trochę niewyraźnie wyszło mi zdjęcie, ale już nie miałam czasu, żeby zrobić ostrzejsze, a zdjęcie z lampą błyskową nie pokazuje tego efektu 3D, jaki mi wyszedł w serwetce :-)

Dla zainteresowanych, moje Szczęście wyszło ze szpitala w czwartek. Jeszcze słabiutki, ale już szczęśliwy, że jest w domu. I my również, tzn. moja córka i ja :-) Szczególnie się cieszymy, bo istniało duże prawdopodobieństwo, że będzie musiał zostać w szpitalu na Święta. Ktoś chyba jednak nad nami tam gdzieś na górze czuwa i dba o to, by mimo piasku w oczy, wszystko kończyło się dobrze.

Raz jeszcze wszystkim wszystkiego naj, naj, naj... jajecznego :-)

Spinki

Wracam powoli do normalnego życia, choć trudno się żyje, gdy ukochana osoba cierpi w szpitalu...

Zrobiłam spinki do włosów. Tak mi się podobają, że jak tylko przyjdą zamówione klamry, to dla siebie i mojej córki też zrobię takie :-) A Wam się podobają?

Pozdrawiam wszystkich i dziękuję dziewczynom i chłopakowi ;-) za miłe słowa pod poprzednim (i każdym wcześniejszym) postem.

Nic twórczego.

Mogę się trochę pożalić na swoim blogu, prawda? No to się pożalę...

Jakieś 2 godziny temu wzięłam solidne leki przeciwbólowe, bo już naprawdę nie mogłam wytrzymać z bólu. I tylko dzięki temu jestem w stanie usiąść i coś napisać. Na nic więcej nie mam siły.

Mam 32 lata i pierwszą w swoim życiu ospę wietrzną. Moja córka przechodziła ją dwa tygodnie temu i właściwie, poza plamkami, a później strupkami, nic po niej nie było widać, że choruje. Ja za to cierpię strasznie. Słyszałam, że dorośli kiepsko sobie radzą z ospą, ale głównie słyszałam o potwornym świądzie, a mnie swędzi tylko czasami za to boli całe ciało non stop. Co więcej mam krosty również w ustach i przełyku, więc można sobie wyobrazić, jaka to przyjemność. O powiekach, na których i pod którymi są krostki nie wspomnę...

Ale żeby tego było mało, to moja męska połowa świata jest w szpitalu. W czwartek miał operację, a w piątek przenieśli go na oddział do innego lekarza, który ma się zająć doprowadzeniem mojego Szczęścia do stanu normalnej używalności. Bo mi cierpi chłopak ostatnio bardzo. W szczegóły nie będę się zagłębiać.

Żeby nie było, że tylko marudzę, to muszę podziękować Justynie, która przyjechała do nas zająć się moją córką, podczas, gdy ja sobie spokojnie będę chorować. Ciocia Justyna jest the best :-) A w niedzielę wraca kochana Babcia Ela, żeby zmienić ciocię Justynę. Nie zdążyła się nacieszyć domem, bo wróciła do Polski zaledwie tydzień temu. Kochane mam te kobiety.

A ja już zaczynam się pocić, i wraca ból twarzy (niestety twarz i w ogóle skóra głowy boli mnie najbardziej, bo na niej mam najwięcej krost). Pora iść znów zdychać. Ech...

Dla Siostry

Okrągłe urodziny trzeba chociaż troszkę uczcić :-) Moja Siostra vel Kung-fu Panda zażyczyła sobie broszkę. Właściwie nie dowiedziałam się od niej jaka miałaby być ta broszka, zrobiłam więc trzy. Któraś z nich, myślę, jej się spodoba. A jeśli spodobają się wszystkie, to tym lepiej dla niej, bo będzie miała więcej do ozdoby ;-)

Do broszek odrobinka słodyczy zapakowana w ten oryginalny sposób przeze mnie po raz pierwszy.

Mam nadzieję, że te drobiazgi sprawią jej przyjemność i jednocześnie się spodobają.

A w przyszłym tygodniu postaram się wrócić z nieco większą ilością moich prac - o ile się uda :-)

Pozdrawiam!

Sukienka dla panienki :-)

Bez wzoru, z pruciem niezliczoną ilość razy, powstała sukienka, która bardzo mi się podoba. Niestety pogoda nie sprzyja ładnym zdjęciom. Postaram się jednak zrobić w najbliższych dniach jakieś fotki na modelce :-) Póki co - chwalę się tym, co mi wyszło.