Koniec rozdawanki i mało udane kartki...

Dziś post z marudzeniem w tle.

Pod postem do mojej rozdawanki komentarz zostawiła tylko jedna osoba (Лисёна), więc ona dostanie to, co obiecałam. 

Tak mi się chciało robić kartki, gdy byłam w Polsce... A gdy dziś usiadłam do ich robienia, w mojej głowie była kompletna pustka. Żadnych pomysłów. Ale obiecałam sobie, że zacznę brać regularnie udział w wyzwaniach Scrapujących Polek, więc zmusiłam się i zrobiłam dwie. 

Tę zrobiłam jako pierwszą. Miało być z wyrazem "kocham" lub sformułowaniem "kocham cię" (niekoniecznie po polsku) i do minimum trzeba było ograniczyć kolor czerwony. A ponieważ ta kartka podoba mi się średnio, to wzięłam się za kolejną...

 

Ta kartka wg mojego Mężczyzny (muszę na Niego jakieś krótsze określenie do celów blogowych wymyślić) jest smutna, więc na wyzwanie wystawiłam pierwszą. 

Tak czy inaczej, obie kartki podobają mi się średnio. Bardzo średnio. I nie jestem z nich zadowolona. Będę miała jednak porównanie za jakiś czas, jakie kartki robiłam na wyzwania teraz, a jakie będę robiła w przyszłości. Mam nadzieję, że choć trochę się wprawię i w końcu moje karteczki będą równie piękne, co innych dziewczyn.

A w ogóle, to jestem zmęczona i nie mogę się przestawić po powrocie z Polski.

Wakacyjne nie-odpoczywanie i powrót do literatury

Moje wakacje dobiegają końca. Wakacje od codzienności okraszone sporą dawką fizycznego bólu wywołanego przez "delikatne" masaże mające pomóc moim spiętym mięśniom oraz nafaszerowane różnego rodzaju tabletkami do ssania, syropami i witaminami, by pozbyć się paskudnego choróbska, które przypałętało się do mnie w dwa dni po przylocie do Polski. Wakacje wypełnione spotkaniami w bydgoskiej ich części - każdego dnia przynajmniej jedno zaplanowane wyjście i w części elbląskiej wypełnione po brzegi literaturą pchającą się w moje ręce z każdej niemalże strony.

A z tą literaturą, to ciekawa historia jest. Wtajemniczeni wiedzą, że z powodów pewnych, nie mogłam przez wiele miesięcy skupić się na czytaniu, przez co omijałam regały z książkami dosyć szerokim łukiem. Pod koniec zeszłego roku zobaczyłam jednak wywiad z panem o nazwisku Poniedziałek, który to promował wydanie swojej książki, a właściwie książki - wywiadu z nim. A ponieważ pan aktor jest jednym z tych, których na ekranie oglądać lubię, tym bardziej zainteresował mnie wywiad z nim i jego historia - jak to się stało, że został aktorem. 

Nie będę pisała o czym dokładnie jest książka, wspomnę tylko, że poruszone są w niej tematy, które mnie szczególnie interesowały: jak wygląda od zaplecza życie teatralnych artystów oraz świat widziany oczami geja, który jest osoba publiczną. Godna polecenia lektura.

Kolejna książka, którą polecam już po przeczytaniu zaledwie kilku stron (wstęp i dwie strony treści właściwej) to "Anglik w Paryżu". Nie będę pisała, o czym książka mówi, bo najzwyczajniej w świecie nie wiem. Ważne jest to, że przy każdej z przeczytanych stron parskałam śmiechem, co powodowało podejrzliwe przyglądanie się mnie przez współpasażerów w tramwaju.I już sam ten fakt powoduje, że chce mi się ową książkę czytać dalej.

Trzecią i ostatnią książką, o jakiej chcę dziś powiedzieć, to "Metro 2033". Zaczęłam czytać tę książkę chwilę po skończeniu "Wyjścia z cienia" z powodu potwornego głodu czytania i jednocześnie braku czegoś innego pod ręką. Kupiłam ją (i kolejną część o zaskakującym tytule "Metro 2034" ;-) ) na zamówienie mojego przebywającego w domu, a nie na wakacjach, Mężczyzny. Książki z działu, do którego nigdy nie zaglądam - fantastyka. A jednak wciągnęła mnie historia młodego chłopaka żyjącego, wraz z tysiącami innych ludzi w podziemiach moskiewskiego metra. Przeczytałam kilkadziesiąt stron i nie zamierzam na tym poprzestać. "Anglik w Paryżu" musi poczekać. Teraz przemierzam metro z Artemem...

A tak w ogóle, to kupiłam sobie parę drobiazgów do szydełkowania i robienia kartek i już nie mogę się doczekać, aż będę w domu mogła zacząć działać. Brakuje mi już robótek ręcznych :-)
Pozdrawiam.

Dzień Dziadka

Kompletny brak weny... A jeszcze trzeba się odprawić, spakować, żeby jutro nie latać i nie szukać czegoś, co się chce się wziąć, a gdzieś się zawieruszyło. 

Ale dla Dziadka "Lwa" zdołałam się przemóc i w imieniu córci mojej, a wnuczki Jego, składam życzenia jak najdłuższego dziadkowania :-) w zdrowiu i radości. I róbcie to Wasze "wraaaa" jak najdłużej :-) A kartka też jest, a jakże. Doręczymy w niedzielę wieczorem.

Dzień Babci

Nie ma to, jak siąść do kompa o 2.30 w nocy tylko po to, by się pochwalić, co się zrobiło...

Zaczął się nam Dzień Babci. Kartek dla Babć miałam pod dostatkiem. Ale kilka dni temu naszło mnie na zrobienie czegoś zupełnie nowego. Postanowiłam, że tę kartkę zrobię dla babci szczególnej, bo dla babci mojej córki. Panna Maria jest jeszcze zbyt mała, by zrobić własnoręcznie kartkę, choć próba już kiedyś była ;-) Tak więc w jej imieniu, Mamo, ta kartka jest dla Ciebie...

I troszkę detali...

Kartka zapakowana jest w pudełko, które do niej zrobiłam.  

 

 

 Mam nadzieję, że Ci się spodoba.

Nie tylko kartkę dla Babci Eli dziś robiłam. Wykorzystując drzemkę mojego maleństwa pobawiłam się w (nazwijmy to) decoupage. A ponieważ nie mam pojęcia, jak się to tak naprawdę robi, to zrobiłam po swojemu, używając kleju do drewna do przyklejenia serwetki i lakieru do paznokci, oczywiście bezbarwnego, do utrwalenia "dzieła". Żeby uzupełnić ramkę, którą ozdobiłam i która bardzo mi się spodobała po tym ozdabianiu, wstawiłam w nią papier do robienia kartek z motywem kwiatowym, do którego dodałam jedynie stemplowanego motyla. A wygląda to tak:

bez lampy

 z lampą, już na swoim miejscu :-)

Ramka była dokładnie taka sama, jak te, w które oprawiłam obrazki pokazane kilka postów wcześniej.

A miałam już nic nie robić...

Bo uznałam, że jeśli zacznę przed wyjazdem, to po powrocie nie będzie mi się chciało już najprawdopodobniej tego kończyć. No, ale nie wytrzymałam... Zaczęłam robić bluzeczkę szydełkową na lato (zanim spodobał mi się jakiś wzór, prułam robótkę kilka razy). Ale to wczoraj. A dziś, w międzyczasie, wpadły mi w ręce kolorowe motki muliny, które wykorzystałam tak:

Już od dawna chciałam zrobić sobie coś w tym stylu, ale jakoś nie miałam natchnienia. A dziś w trakcie walki z szydełkową bluzeczką mnie naszło. 

Jeszcze tylko kilka dni i będę w Polsce. Mam nadzieję, że rodzinka mi wyzdrowieje, bo i u Siostry dziecko chore i Mamie się zachorzało... Bidaki moje chorowite.

No nic... Wracam do szydełka.

Jakoś takoś nijakoś...

Deszcz pada, buro i ponuro. Aż się człowiekowi nijak robi. 

Zrobiłam wczoraj trzy obrazki. Dwa do wydania, jeden dla mnie. Najchętniej wszystkie trzy zostawiłabym u siebie, bo całkiem ładnie prezentują się na telewizorze, ale postanowiłam zrobić je dla Dziadków mojej Córci, więc do nich pójdą. Mamo, możesz zgadywać, który obrazek jest dla Was ;-)

Zdjęcia, oczywiście, kiepskie. Dzienne światło jest do bani, bez lampy nie da rady zrobić fotek, a z lampą... Sami zobaczcie:

Nie widać dobrze kolorów, na środkowym obrazku nie widać prawie wcale srebrnego tła... Ech, jakoś takoś nijakoś.

No i chętnych na moją rozdawankę nie ma. Ale czego mogłam się spodziewać, skoro tak niewiele Was tu zagląda, a i ja dzieł sztuki nie tworzę :-)

Dolinką dzisiaj płynę, dolinką...

Ps. Zapomniałam dodać, że sobie usunęłam przez przypadek szablon z bloga i nie pamiętam, skąd go wzięłam wcześniej. Delikatnie mówiąc: zdenerwowałam się ździebko.

Kolejne etui i... rozdawanka

Naszło mnie na rozdawankę. Zrobiłam kolejne etui na telefon i uznałam, że skoro mam już jedno, to drugie mogę oddać. Może komuś się przyda. A do etui dodam naszyjnik z tego samego materiału, który pokazałam w poprzednim poście. Z czasem może dodam coś jeszcze, ale to będzie raczej niespodzianka. A powód? Jest kilka. Jednym z nich jest mój wyjazd do Polski na kilka dni, z którego bardzo się cieszę.

Zasady rozdawanki są proste. Wystarczy zamieścić pod tym postem komentarz, że ma się chęć na otrzymanie prezentu. I tyle. Nie musisz mnie obserwować, nie musisz zamieszczać informacji o rozdawance na swoim blogu, choć przyznam, że w obu przypadkach byłoby mi miło. 

Losowanie odbędzie się dopiero po moim powrocie z Polski, czyli 5 lutego.

A tak dokładniej wygląda etui:

 Guziczek - zapięcie.

 Widok z przodu.

 Widok z tyłu.

I otwarte etui z lekko wysuniętym telefonem, który, niestety, nie jest częścią rozdawanki.

Wena i poprzedzające ją losowe wypadki

Tak, jak pisałam poprzednio, udałam się do miasta po mulinę. A żeby sobie dodać jakiś cel, poza samym muliny zakupem, postanowiłam udać się na drugi koniec miasta (godzinę jazdy w jedną stronę) do nowo otwartego marketu, którego byłam ciekawa. Podobno największy w całej Anglii, a wydawał mi się mniejszy niż niejeden polski hipermarket. Mniejsza jednak o ten szczegół...

Znalazłam w owym markecie akurat taką ramkę, jaka pasowałaby do mojego obrazka. Była ostatnia na półce sztuką, więc tym bardziej się ucieszyłam, że na nią trafiłam. Po dokonaniu zakupów i zapłaceniu za nie udałam się uszczęśliwiona do autobusu. Deszcz lał jak z cebra, ale nic to. Gdy już wsiadłam do autobusu, a ten ruszył, a właściwie był już na kolejnym przystanku, zdałam sobie sprawę, że nie przypominam sobie, bym pakowała ową wyszukaną ramkę gdziekolwiek. Zaczęłam przeglądać zakupy, na ile się dało to wykonać, bo dosyć sporo mi się ich zrobiło. No i pech. Ramki nie było. Zostawiłam ją przy kasie... Trochę się zdenerwowałam, bo nie miałam już ochoty wracać obładowana do sklepu. I tak pewnie ramki już bym nie odzyskała. Trudno, widocznie nie taka miała być.

Wysiadłam w mieście w celu podejścia do "mojego" sklepu z muliną. Okazało się, że owa pasmanteria zrezygnowała ze sprzedaży muliny zupełnie i nie ma ani jednego motka! Jedynym znanym mi jeszcze sklepem z możliwym zaopatrzeniem w mulinkę był sklep po drugiej stronie centrum, w odległości jakichś 20 minut marszu. Zmoknięta, lekko podłamana postanowiłam - nie poddam się! Pchając wózek z zaczynającą marudzić córką, głodna i zmęczona szłam w deszczu przez miasto. I trafiłam do raju...

Dwupiętrowy sklep ze wszystkim, czego tylko artystyczna dusza potrzebuje, począwszy od tkanin każdego rodzaju, poprzez tasiemki, koronki, koraliki, farby, wełnę, mulinę, stemple, akcesoria do cardmakingu, itd. Oczy zrobiły mi się jak pięciozłotówki, a na policzkach wyskoczył rumieniec. Pierwszy raz byłam na piętrze tego sklepu, gdzie znalazłam wszystko do haftu krzyżykowego i do robienia kartek. Oraz coś jeszcze :-)

Zainteresowały mnie motki z czymś ciekawym, które były na wyprzedaży. Znalazłam tam też kółeczka do szydełkowania, na które miałam chętkę od jakiegoś już czasu. A żeby wynagrodzić mi utraconą na krótko zdobytą ramkę, los podrzucił mi pod nos zestawy do filcowania igłą! Również z wyprzedaży. Normalna cena zestawu to ponad 14 funtów, a ja zapłaciłam za niego aż 2 funty!!! Mulinę, oczywiście kupiłam (miałam do wyboru 4 firmy :D ).

Wszystko to wpłynęło na moje wczorajsze ukończenie obrazka i dzisiejsze cudaczki.

Zacznę od cudaczków... Pierwszy to moja premiera w szydełkowej biżuterii. Skorzystałam z kółeczek i wyprzedażowych motków czegoś, co trudno nazwać wełną, a tym bardziej kordonkiem. To raczej tasiemka w dwóch kolorach.

Jak na pierwszy raz, całkiem niezłe, uważam.

Ale z drugiego cudaczka jestem dumna jak nie wiem co! To to, co zrobiłam z wełny do filcowania. Jeszcze mi jej trochę zostało, więc myślę, że cudaczki jakieś jeszcze powstaną.

 Moje cudaczkowe etui na telefon.

I kwiatek w zbliżeniu - zrobiony jako pierwszy. Etui jest puchate i milutkie w dotyku, takie, jakie chciałam :-)

A teraz obiecane zdjęcie ukończonego obrazka. Z powodów wyżej wymienionych jeszcze nieoprawiony.

Podoba się? No to popatrzcie, jak wyglądałby ten obrazek, gdybym sztywno trzymała się wzoru i użytych w oryginale kolorów.

Który ładniejszy? ;P

Klops

W zamyśle miała być torebka. Oryginalna, jedyna taka na świecie. I się robiła jakiś czas. Igiełka latała, aż furczało, do czasu miesięcznego wyjazdu wakacyjnego. Po powrocie nie miałam już ochoty zabierać się za coś, co straciło dla mnie jakoś sens. Uznałam jednak, że głupio tak zostawiać zrobiony w ponad połowie obrazek. I jakikolwiek by nie był, coś się z niego zrobi. Może niekoniecznie już torebkę (bo mi się przez pół roku niespełna na świat spojrzenie zmieniło), ale coś w miarę użytecznego.

Z ilością błędów niezliczoną, z kolorami zupełnie odbiegającymi od oryginalnego wzoru, powstało coś, co mnie się nawet całkiem podoba. Ale sobie wymyśliłam, że owo coś będzie się lepiej prezentować na ciemnym tle niż pozostawione tak bez tła... Wzięłam więc czarną mulinkę i wypełniać tło zaczęłam. I się mulina, paskuda, skończyła. No wiedziałam, że mi jej zabraknie, ale miałam nadzieję na jakieś cudowne rozmnożenie, albo może przyokazyjne dokupienie podczas wizyty w mieście. Nie stało się. Jadę więc jutro z konieczności do miasta w celu zakupienia muliny. 

Nie lubię takich jednocelowych wyjazdów do miasta, bo to cała wyprawa jest. Dziecko trzeba ubrać, wyszykować, na wszelki wypadek ciuchy i pieluchy na zmianę zabrać, jakieś jedzenie na drogę dla malucha... No i siebie też trzeba jakoś oddresować. Jakoś nie mogę się nauczyć by biegać po High Street w "luźnych" ciuchach, mimo, iż naprawdę nie wyglądałabym w tłumie tam goszczącym dziwnie ani oryginalnie. No i wózek, z którym jeszcze się rzadko rozstaję, gdy sama z pociechą wybieram się dalej niż na spacer. Raz się wybrałam bez wózka i to akurat na wyprzedaże. Horror, to mało powiedziane. Moje dziecko uznało, że zabawnie jest uciekać mamie pomiędzy stojakami z ciuchami w Marks&Spencer, gdy mama zaopatrzona w siatkę na kółkach (taka na stelażu na zakupy, w Polsce jeszcze dosyć mało popularna, w UK robi furorę - i słusznie, bo dźwigać nie trzeba) i jakieś łachy upolowane próbuje się przedostać między tymi wieszakami. Tak sobie myślę, że chyba rzeczywiście mogłam zabawnie wyglądać dla mojego dziecka... No nic. Błędu nie powtórzę i na zakupy z wózkiem będę jeździć póki się da.

A wracając do mojego obrazka, z założenia będącego przodem torebki, to ja się Wam pochwalę tym nieskończonym. Bo jak się tak zastanowię, to możliwe jest, że nie zmobilizuję się do wyjazdu do miasta i znów obrazek zostanie porzucony na pół roku. A tak, skoro już Wam pokażę, to głupio będzie nie dokończyć i nie pokazać już skończonego w ramce (bo zdecydowałam, że przód torebki w ramkę oprawię, a tyłu nie będzie wcale, O!), prawda?

No to patrzcie...

Jak zwykle kolory zupełnie nieodzwierciedlone na zdjęciu, ale cóż... Cecha zdjęć robionych nocą przez niskiej klasy aparat.

No to idę spać, bo trzeba wstać rano i jechać po tę mulinę paskudną...

Kartki stemplowane

To już chyba tradycja, że kartki robię nocami. Dziś bawiłam się stemplami, które na dosyć długi czas porzuciłam dla innych technik.