Karczochów ciąg dalszy

Ostatniej nocy sen nie chciał nadejść, postanowiłam więc wykorzystać ciszę i spokój na pracę ze wstążkami. Powstały trzy jajka, które aktualnie są ze sobą połączone, jednak chyba tak nie zostaną i rozdzielę je wieszając w okolicy Wielkiejnocy w różnych miejscach. Zobaczymy :-) 

Testuję różne układy wstążek na jajkach. A efekt tych testów poniżej.

Cuda i cudaczki

Zacznę od końca, tzn. od rzeczy, które zrobiłam jako ostatnie. Nie wszystko, co wczoraj powstało mi się podoba, ale cóż - nie zawsze wychodzi tak, jakby się tego chciało.

Komplet.

Spinki są dwie, na zdjęciu jedna. Gumka na włosach pokazywana już była baaardzo dawno.

Broszka nr 1, która może też być spinką.

Broszka nr 2. I tu mała uwaga. Ponieważ odpadł koralik - mój błąd (za mało kleju) - musiałam podkleić go jeszcze raz, a do zdjęć broszka pozuje z niewyschniętym jeszcze klejem, który, jak większość z Was wie, zmienia się z białego w przezroczysty. Proszę więc wziąć to pod uwagę.

I to wszystko na dzisiaj :-) Dobranoc.

Jajo nr 2 - Kwiaty w wazonie

Ostatnie dwa wieczory poświęciłam na szycie kwiatków i ozdabianie sporej wielkości jajka. Oto efekt.

Podoba się? :-)

Mój pierwszy karczoch

Bardzo podobają mi się prace wykonane przez moją Mamę, która tworzy nie tylko karczochy, ale różne inne piękne rzeczy. W każdym razie zainspirowana Jej pracą, postanowiłam sama spróbować. Mama wysłała mi trochę materiałów do produkcji karczochów, których sama używa, więc miałam od czego zacząć. Postanowiłam jednak nie papugować Mamy pracy dokładnie. Wymyśliłam sobie coś takiego...

Widok z jednej strony

Widok z drugiej strony

 Widok z boku

Widzę, że nie wszędzie jest równo i będę musiała sporo popracować nad techniką, jeśli chcę osiągnąć mistrzostwo mojej Mamy. Spodobało mi się to jednak i nie robi się tego jajka aż tak długo, jak się spodziewałam, więc na pewno w przyszłości pojawi się więcej karczoszków na moim blogu :-) Tym bardziej, że Mama dała mi materiałów na przynajmniej kilka jeszcze, a i ja wyhaftowałam jeszcze kilka drobiazgów na jajeczka :-) 

To pierwsze, w podziękowaniu, poleci do moich Rodziców razem z wcześniej pokazywanymi obrazkami.

Miłej niedzieli! :-)

Dla czterolatki

Dwa dni temu pewna bardzo sympatyczna dziewczynka obchodziła swoje 4 urodziny. Z tej okazji jej rodzice organizują jutro zabawę dla dzieci, na którą nasza córka została zaproszona. Prezenty zostały już kupione, zostało jedynie zorganizować do nich kartkę z życzeniami. Organizowanie wyglądało tak:

Maleńkie biureczko, na nim wszystko. No, prawie, bo jeszcze po prawej stronie biurka mam szafkę, która straszyła pootwieranymi szufladami, a po lewej łóżko, na którym stało pudło z różnościami, które mi się w szafie nie mieszczą.

A efektem tych działań powstała taka oto karteczka:

Wiktoria, z tego, co mówił jej tata, uwielbia się stroić, więc kartka-torebka z dopiętą drobną broszką, mam nadzieję, przypadnie jej do gustu.

Gnom :-)

Jako, że dla Rudzika coś powstało, to i Dziadek nie może zostać bez podarunku. A że Dziadek nam trochę przypomina św. Mikołaja, ew. krasnoludka, szukałam wzoru, który będzie nam do Niego pasował. Tak oto powstało to:

W planach następne małe hafty :-)

Rudzik

Zaczęłam go haftować jeszcze w listopadzie chyba. Została mi wtedy do ukończenia jedynie gałązka i backstitche. A ponieważ od tamtego czasu życie mi się przewracało do góry nogami, głównie za sprawą przeprowadzki, chorób wszelakich i innych okoliczności przyrody, to rudzik sobie leżał i cierpliwie czekał na ukończenie. Do wczoraj, kiedy to wzięłam się solidnie w garść i posadziłam biedaka na gałązce. A gdy skończyłam, to aż mi się zachciało haftować kolejny obrazek. Może wkrótce poszukam jakiegoś miłego, małego wzoru i znajdę chwilę na stawianie krzyżyków.

Ptaszek ten po angielsku nazywa się Robin. Nie mogliśmy sobie z moim męskim połówkiem przypomnieć jego polskiej nazwy. Sprawdziłam więc dziś w słowniku i mówię do mojego Szczęścia, że ptaszek ów zwie się rudzik. "Ooo, jak twoja Mama" - rzekł na to. Tak więc ptaszek, z oczywistych powodów, ma nową właścicielkę i w najbliższej przyszłości do Niej poleci :-)

A oto Rudzik...

Jestem

Mimo, iż pewnie, poza kochaną Joasią i moją rodziną, nikt za moimi postami nie tęskni będę tu czasem pisać i pokazywać, co tworzę.

Choroba goni chorobę w moim domu. Jak nie przeziębienie, to coś poważniejszego na łeb spadnie. Nowy rok zaczął mi się paskudnie i mimo lekkiej obecnie stabilizacji, nadal nie jest wesoło.

Za to rodzina mi się powiększa. Nie, nie jestem w ciąży i pewnie już nie będę, a szkoda. Za to moja Siostra, siostra mojego Mężczyzny i jego Bratowa są w ciąży. Trzy ciocie mojej córki będą miały małe dzidziulki, jak to mówi moje dziecko. I wciąż się dopytuje: a ty też masz w brzuszku dzidziulka jak ciocia? No nie mam...

A dla dzidziulków trzeba coś przygotować na powitanie. Ponieważ dwa mają pojawić się na świecie w kwietniu, a kolejny w wakacje, to czasu aż tak wiele nie ma, jak by się chciało. Bo poza planami prezentowymi mam też plany na robótki, które mają zostać u mnie w domu ;-)

Postanowiłam dla każdego z maluchów zrobić po kocyku. A jak zostanie czas, to jeszcze coś przygotuję. Póki co skończyłam jeden kocyk. Mięciutki, milusi w dotyku i w radosnym kolorze, który odbiega nieco od standardów noworodkowych.

Kocyk jest kwadratowy, rozmiarem pasujący idealnie do wózka i zakończony milusimi frędzelkami. Wiem, że pokazuję go zbyt wcześnie, ale leży już trochę u mnie i pewnie niedługo pojedzie do Mamy planowanego na kwiecień dzidziusia. Oby się spodobał...

Teraz robi się kolejny kocyk, który jest kompletnie inny od wyżej pokazanego. Mam nadzieję, że wyjdzie równie ładny, tzn. że będzie mi się podobał tak, jak podoba się ten zielony :-)

W najbliższych dniach pewna bliska mi osoba obchodzi swoje święto. Z tej okazji, jak zwykle, kartka.

Już bardzo dawno nie robiłam kartek, więc powoli odwykam od tego typu prac. Lubię robić kartki, jednak okazji jest zbyt mało, by je tworzyć, a do szuflady nie lubię. Szkoda.

Post wieńczę prezentem, który powinien być przeze mnie pokazany miesiąc temu mniej więcej, kiedy go dostałam. Joasia zrobiła niespodziankę pod choinkę mnie i mojej córce. Obie byłyśmy zachwycone zawartością przesyłki.

Klementynka na zdjęciu znalazła się przypadkowo ;-) Była jeszcze jedna śnieżynka, ale zanim zdążyłam ją sfotografować z resztą cudowności, to już zawisła z moimi śnieżynkami, zdobiąc kuchenne okno :-) Joasiu, dziękowałam Ci już za paczuszkę i dziękuję raz jeszcze. Zawsze sprawiasz mi dużo radości.

Dziękuję wszystkim, którzy jeszcze o mnie pamiętają i czasem zaglądają.

Pozdrawiam.

Świątecznie

Oj, zaniedbuję Was, kochane moje, zaniedbuję. I niezbyt mi dobrze z tego powodu. Ale cóż, nie zawsze życie układa się tak, jakby się tego chciało. 

Chwilowo łaskawa Wena do mnie wróciła, choć czuję, że nie w pełni. Jeszcze kilka kartek przede mną do zrobienia, więc może pozwoli mi rozwinąć skrzydła. Póki co, powstało to:

 

Poza kartkami zajęło mi ostatnio trochę czasu gwiazdkowanie. Efekty poniżej.

Planowałam je sprzedać, ale uznałam, że nie tym razem. W przyszłym roku być może wezmę się za gwiazdkowanie dużo wcześniej i na Święta będę miała ich więcej.

Pozdrawiam serdecznie nadal do mnie zaglądające osoby.

Na dobry początek...

Czuję, że wena kompletnie mnie opuściła, a dodatkowo, po tak długiej przerwie w tworzeniu kartek, chwilami trudno mi ogarnąć co gdzie schowałam. Zbliżają się jednak Święta i wypadałoby wykorzystać choć to, co mam, zamiast kupować gotowce, by wysłać najbliższym. No to się wzięłam i zmobilizowałam. Efekty są jakie są, każdy może zobaczyć.

 

 

Przy okazji bardzo dziękuję Justynie za wyróżnienie moich blogów. Następnym razem postaram się odpowiedzieć na zadane przez Nią pytania i wytypować kolejne osoby do wyróżnienia.

Osobom, które nadal do mnie zaglądają, bardzo dziękuję :-)