Na dobry początek...

Czuję, że wena kompletnie mnie opuściła, a dodatkowo, po tak długiej przerwie w tworzeniu kartek, chwilami trudno mi ogarnąć co gdzie schowałam. Zbliżają się jednak Święta i wypadałoby wykorzystać choć to, co mam, zamiast kupować gotowce, by wysłać najbliższym. No to się wzięłam i zmobilizowałam. Efekty są jakie są, każdy może zobaczyć.

 

 

Przy okazji bardzo dziękuję Justynie za wyróżnienie moich blogów. Następnym razem postaram się odpowiedzieć na zadane przez Nią pytania i wytypować kolejne osoby do wyróżnienia.

Osobom, które nadal do mnie zaglądają, bardzo dziękuję :-)

Biżuteria z listkiem

Miałam nic już nie robić przed wyjazdem, ale nie mogę spokojnie usiedzieć. To niecierpliwość i nerwy przed podróżą. Nie mogę się doczekać, gdy będę już w Polsce.

Jutro pewnie pokażę, co zmalowałam igłą i nitką, a dziś zobaczcie moje pierwsze dzieło biżuteryjne z wykorzystaniem elementów, które zazwyczaj używa się do tego celu. Kiedyś już zrobiłam sobie szydełkową biżuterię, ale to nie to samo :-)

Chciałam mieć coś, co będzie pasowało do mojego nowego granatowo-biało-czarnego sweterka. No i mam :-)

W rzeczywistości kolory są ociupinkę ciemniejsze, jednak w świetle lampy nie udało mi się tego uchwycić, a koniecznie chciałam pochwalić się tym kompletem już teraz :-)

I jak? mnie się podoba :-)

Prezenty :-)

W biegu niemalże zrobiłam zdjęcie zawartości przesyłki, jaką dostałam kilka dni temu od Marty. Do tej pory nie miałam zupełnie czasu na to, by na spokojnie sfotografować te cudeńka, jak i nawet na to, by dać dziewczynie znać, że przesyłka doszła! Nadrabiam więc zaległości i informuję, że wszystko jest piękne! Aniołka porwała już moja córka, ja za to cieszę się prześliczną sówką-breloczkiem. Jest przeurocza :-) Notesik na pewno też się przyda.

A oto zdjęcie (mam nadzieję, że Marta mi wybaczy jego jakość)...

Robótkowo u mnie dzieje się troszkę, lecz niewiele. Jakoś tak czas mi umyka między palcami. A teraz tym bardziej nie mam do robótek głowy, bo za tydzień jadę do Polski, co bardzo zajmuje moje myśli, bo planujemy pozałatwiać większość spraw związanych ze ślubem. Oby się udało :-)

Przez najbliższy miesiąc prawdopodobnie nic nie napiszę tutaj, ale mam nadzieję, że choć kilka z Was, które do mnie zaglądają o mnie nie zapomni i zajrzy, gdy wrócę i coś zacznę wrzucać. Sądzę, że będą to już klimaty świąteczne. A może jeszcze przed wyjazdem mnie natchnie? Kto wie?!

Pozdrawiam Was bardzo, bardzo ciepło :-)

Święta tuż tuż :-)

Rzadko ostatnio robię kartki, ale wczoraj natchnęła mnie mapka na Scrapujących Polkach. Już po zrobieniu kartki zorientowałam się, że nie spełniłam jednego z warunków, by zgłosić ową pracę. Spróbuję więc zrobić jeszcze jedną kartkę, bo według tej mapki pracowało mi się całkiem nieźle. Skromna, bez większych fajerwerków... Oto ona! 

Świąteczna, bo za chwilę przecież zacznie się już sezon na Boże Narodzenie :-) U nas w Tesco od jakichś dwóch tygodni już jest gotowa połowa alejki ze świątecznymi łakociami...

Szyciowo

Zacznę od spódnicy, która uszyta leżała, a raczej wisiała w szafie, czekając na obfocenie. Nie jest to zdjęcie, z którego jestem dumna, ale nie ja je robiłam, więc i nie widziałam, jak wygląda na wyświetlaczu aparatu. Zresztą wszystkie zdjęcia są zrobione nie "po mojemu" ;P A może to po prostu niechęć do oglądania własnych zdjęć? ;-) No nic to... Bardzo proszę - oto spódnica:

Po spódnicy przyszedł czas na sukienkę, którą w myślach męczyłam co najmniej miesiąc. Po uszyciu okazało się, że materiał, który na tę sukienkę wybrałam średnio do niej pasuje, ale jak już uszyłam, to nosić będę. Bo z uszycia jestem bardzo zadowolona. I mimo iż w trakcie pracy zepsuł mi się naciąg nici w maszynie, to metodą kombinacji ukończyłam szycie. Zdjęcia zupełnie nie oddają wyglądu sukienki, bo na nich wygląda trochę jak worek, a wcale tak nie jest. Dużo pewnie daje fakt, że ja sama jak taki worek kartofli jestem, więc i sukienka na mnie tak może wyglądać ;P Ważne, że wykończenie dekoltu jest dokładnie takie, jak chciałam i nawet zaszewki na rękawach mi się udały, choć bałam się je robić bardzo. 

Szyłam tę sukienkę bez żadnego wykroju, na czuja, biorąc za wzór jedynie jedną z moich sukienek domowych w kwestii wymiarów. Tak sobie myślę, że tego typu sukienka na kimś szczupłym mogłaby wyglądać bardzo fajnie. Na mnie wygląda jak wygląda ;-)

 Tu zbliżenie na mało widoczne zaszewki na rękawie:

 A tu moja facjata i dekolt, z którego jestem bardzo zadowolona :-)

I to by było na tyle...

Aaa! Wspomnieć  muszę, że noszę się z zamiarem sprucia swetra, który jest prawie na ukończeniu. Tego swetra dla mnie. Wyciągnęłam go z zamiarem dokończenia, ale zupełnie przestał mi się podobać. Chyba serio spruję go i zrobię z wełny coś lepiej wyglądającego, zapewne dla córki :P

Zaczęłam też robić sweter dla Panny Marii i był już w połowie zrobiony, gdy okazało się, że źle wymierzyłam i byłby za mały. No więc sprułam i zaczęłam od nowa :-) Mam nadzieję ukończyć go przed wyjazdem do Polski, który nastąpi na początku października :-)

I jeszcze jedno... Dziewczyny, nie chcecie nagród za komentowanie? Chętnie podzielę się tym, co mam, a do tej pory nie odezwała się żadna z Was :(

Pozdrawiam.

Sukienka dla małej księżniczki

Dobrnęłam do końca. Właściwie skończyłam ją już wczoraj, dziś jedynie kończyłam ostatnie okrążenie. I jestem bardzo zadowolona z efektu :-) Właścicielka sukienki również. A to najważniejsze.

Zdjęcie nie oddaje uroku sukienki, tym bardziej, że moje dziecko nie należy do tych, które potrafią stać, tak jak się je ustawi ;-)

Każda sukienka małej księżniczki musi się kręcić :D

A skoro dziś pierwszy dzień września, to ogłaszam wszem i wobec, że wszystkie osoby, które dodały komentarz na moim blogu od chwili, gdy ogłosiłam rozdawajkę, zostaną obdarowane. Bardzo więc proszę o adres do wysyłki na mojego maila wraz z informacją, co najbardziej chciałaby obdarowywana osoba dostać: coś do kartek, coś do dziergania, coś do szycia. Postaram się, by każdy dostał to, co mu się przyda.  Na wiadomości z adresami czekam do połowy września. 

Pozdrawiam :-)

Czapka i szalik

Dla mojej córci na zimę. Mam nadzieję, że kurtka, która w zeszłym roku była za duża, tej zimy jeszcze będzie na nią pasować, bo specjalnie do niej zrobiłam czerwony komplet.

 Właścicielce się podoba :-)

Wieszaki z kotkami

Kupiłam dla mojej córki niezbyt piękny wieszak z kotkami, ale coś takiego właśnie było nam potrzebne. 

Tak kotki wyglądały oryginalnie:

A tak po mojej z nimi zabawie:

Mimo, iż nie jest to szczyt zdobnictwa, to mojej córce i mnie się podoba, a to nam wystarczy :-)

Zaległości

Kochane moje Czytelniczki!

Muszę Was bardzo przeprosić, że nieco Was zaniedbuję. Tłumaczę się jednak tym, że trafiłam na pewną stronę (blogiem tego chyba nie nazwę), która mnie od siebie uzależniła. Cuda są tam nie do opisania. Od szydełkowania, przez szycie, plecionki, dekupaż, po gotowanie. Chyba wszelkie możliwe znane mi techniki craftingu znalazłam na tej stronie, a niektóre rzeczy są tak piekne, że trudno oderwać od nich wzrok. A ponieważ za dnia rzadko mam czas, by siąść spokojnie do komputera, to zarywam nieco noce, by móc zagłębić się w piękny craftingowy świat. Zapraszam więc na stronę Marrietty, jednak każdy, kto tam wejdzie, robi to na własną odpowiedzialność :-)

W tym czasie, gdy pochłonięta byłam cudami na stronie Marrietty, Joanna otrzymała przesyłkę ode mnie. Ona pokazała już, co w niej było, ale ja zamieszczę tu zdjęcia moich robótek, które do Joasi wysłałam dla tych, którzy jeszcze nie trafili na jej bloga (wątpię, by tacy byli, ale różnie to bywa).

Kartka

 Etui na telefon

 Broszki, które mogą być też spinkami do włosów (takie mają sprytne zapięcie ;P)

Z tego, co Joasia pisała u siebie na blogu, podobała jej się zawartość paczuszki, z czego się bardzo cieszę.

W międzyczasie uszyłam też sobie długą spódnicę. Nic wielkiego, na gumce, ale ze wzorem, który mi się szalenie podoba. Pokażę ją, jak będę miała okazję zrobić jej zdjęcie na sobie, bo "na leżąco" nie ma efektu. Planuję też uszyć sobie do niej top, bo został mi jeszcze spory kawałek materiału.

Postępy:

1. Sweter dla mnie jest w 90% ukończony. Został tylko rękaw do skończenia i obrobienie brzegów. Ale tak mi się znudził, że znajduję sobie sto innych prac, by tylko się za niego nie zabrać. Ale spokojnie. Do jesieni jeszcze troszkę czasu zostało. Zdążę :-)
2. Sukienka szydełkowa dla mojej córci robi się coraz dłuższa. Zaczęłam już zwiększać jej obwód, więc dół sukienki rośnie, choć rosnąć będzie coraz wolniej ze względu na to powiększanie obwodu właśnie. Póki co wygląda pięknie i aż chce mi się ją kończyć.
3. Zaczęłam robić czapkę dla mojej panny z tej wełny, co robiłam broszki dla Joasi. Wolno się to robi, ale efekt, mam nadzieję, będzie ciekawy. Nie spieszę się z tą robótką i sięgam po nią tylko wtedy, gdy akurat nie mam nic innego pod ręką (w każdym pokoju, przy każdym siedzeniu mam jakąś inną robótkę :P).
4. Tnę na paseczki znoszone ubrania z elastycznej bawełny i zaczęłam z tych paseczków szydełkować COŚ. Coś ma w zamierzeniu być koszem na zabawki mojej panny, ale co z tego wyjdzie - póki co -  trudno powiedzieć.

I to by było na tyle dzisiaj. Mam dziwne przeczucie, że o czymś zapomniałam. Jak mi się przypomni, to napiszę znowu :-)

Pozdrawiam i zachęcam do komentowania :-)

Ha!

Wezwanie do komentowania zadziałało :-) Bardzo mnie to cieszy. I tu od razu mała uwaga. Kilka z Was napisało, że ja nie komentuję zbyt często u innych. A prawda to. Ale ja nigdzie nie napisałam, że jestem aktywną czytelniczką - komentatorką. Owszem, czytam Was, w miarę możliwości regularnie, ale komentuję jedynie wtedy, gdy naprawdę mam coś do powiedzenia :-) I wiem, że Wy na pewno też. Ale moja zabawa polega właśnie na tym, by to Was zmobilizować do częstszego komentowania u mnie. A przez to i ja częściej będę komentować Was. Prawdopodobnie. Bo ze mną to różnie bywa ;P

I jeszcze słówko do Joasi... Owo "coś" z poprzedniego posta - mowa była o prezencie dla moich Rodziców z okazji ich rocznicy ślubu. Dla Ciebie też wysłałam niespodzianki, ale w technikach, które już wcześniej troszkę ogarniałam. Więc tym razem się pomyliłaś. Ale mam nadzieję, że prezenty dla Ciebie również się spodobają :-)

A skoro mowa o prezencie dla moich Rodziców... Otóż niecierpliwa ze mnie bestia i podczas wczorajszej z nimi rozmowy, nie wytrzymałam i pokazałam przez Skype, co dla nich przygotowałam. A skoro Rodzice już widzieli, to i Wy możecie :D

Obraz 3D na kanwie o wymiarach 20x20cm. Wszystko od podstaw, łącznie z filiżanką, robiłam sama. No, poza ziarenkami kawy, której nie hodowałam ;P Dlatego jestem taka dumna z tego, co powstało. Wiem, że nie jest idealne, ale z sercem i wiem, że moi kochani Rodzice to doceniają.

Do obrazka dołączyłam kartkę z życzeniami. Myślę, że nie musiałabym nic pisać, a i tak wiedzieliby, jak bardzo ich kocham i podziwiam za to, że spędzili ze sobą już tyle lat.